اتفاق

از خواب که پاشدم دیدم مامان داره با صدای بلند میگه قربان شما، حتما می رسیم خدمتتون، زحمت نکشیدا بخدا، دورهم یه چی میخوریم.

این جملات نشانه خطر هستن، دوباره مهمونی، دوباره آدم های تکراری و خسته کننده، باید سریعتر نقشه پیچوندن بکشم.

با همون وضعیت ژولیده رفتم تو هال گفتم باز کی بود؟

مامان گفت زندایی بود گفت شب بریم خونشون. همشم گله گی داشت که چرا نمیای.

همونجوری خطر گرفتم دوباره برگشتم تو اتاق.

مامانم دست به کمر اومد گفت بچه با تواما، چقدر میخوابی پاشو ببینم، این خونه چی داره همش نشستی توش، همش فرار میکنی از همه.

یه نگاه با یه چشم بهش کردم گفتم حوصله شونو ندارم و پتو کشیدم رو صورتم.

خداروشکر دوباره تلفن زنگ زد و مامان سریع رفت.

دیگه نزدیک ظهر بود از اتاق اومدم بیرون، سروصورتمو شستم و از نان مانده صبح یه لقمه گرفتم و رفتم سراغ کارهام

کل مسیر رفت و برگشتیم تو خونه زیر نگاه مامان بود.

بعد دوساعت اومد کنارم نشست گفت ببین من نمیدونم تو چته از آدم ها فراری هستی ولی اونا دوستت دارن تو که همش میگی دایی یه چی دیگه ست تو خانواده، من بهش قول دادم میای. نزار تنها برم همه بچه هاشونو میارن!

بهش گفتم بابا آدم های اون مهمونی تو مخین نکن، اینجوری با من، الان برم گیرهاشون شروع میشه...

مامان پرید وسط حرفم و تند تند گفت که اصن تو بشین پیش من، یا برو پیش زندایی که باهاش حال میکنی، هرکی هرچی خواست بگه من جوابشو میدم. قربون دخترم برم

نذاشتم ادامه بدم و رفت بیرون

حتی حوصله بحث نداشتم دیگه چیزی نگفتم.

غروب شد و موقع رفتن استایل ساده پوشیدم سوار ماشین شدیم رفتیم.

تو مهمونی:

خداروشکر بدو ورود خودمون بودیم، کم کم فک و فامیل اومدن.

طبق معمول گوشه دنج خودمو پیدا کردم و نشستم.

زن ها تو آشپزخونه داشتن الکی واسه هم دیگه اظهار دلتنگی میکردن و از لباسهای هم تعریف میکردن.

یهو دختر خاله بزرگ رد شد گفت اا تو اینجا نشستی، چه عجب دیدیمت، غریبی میکنی با ما نمیای پیشمون. مامان مامان حنا اومده، خاله چرا نگفتی

هی مدام حرف می‌زد و نمیذاشت چیزی بگم

وسط حرفش پریدم گفتم خوبم خداروشکر، دیگه قسمت نشده بود ببینمتون، خوشحال شدم و کلمو کردم تو گوشی.

اومد ادامه بده که دید دارم انکارش میکنم رد شد رفت.

همه وسایل شام آماده بود و خانم ها به هال نقل مکان کردن از این بحث به اون بحث میرفتن یکی از بحث ها راجب رب انار بود، مردها هم داشتن راجب اقتصاد و کلاه برداری پسر رفیقشون و مسائل سیاسی چاخان میکردن.

پسرخاله م اس داد تو چرا چیزی نمیگی؟

گفتم راجب انار تخصص دارم یا رب انار یا رنگ اناری لباس کیانا!!

سفره رو چیدن. همه آماده خوردن شدن،اما فک ها از کار نیفتاده بود،منم کلافه از اینکه بابا شما از اول که اومدید یا خالی بستید یا با اینکه از هم متنفر بودید بهم لبخند زدید یا غیبت کردید یا دغدغتون لباس شمسی خانم بوده یا دعوا کردن بچه ها یه دو دقه اروم بگیرید طعم غذا رو بفهمید.

تو همین فکرها بودم که یهو صدای سرفه دایی اومذ، یه دونه، دو تا، سه تا، نه انگار تمومی نداره، شوهر خاله زد پشتش ولی باز داشت سرفه می‌کرد، کم کم همه ساکت شدن و فقط صدای سرفه های دایی میومد

سریع خودمو رسوندم به دایی،بهش اب دادم دیگه کم کم داشت کبود میشد

پسر خاله که اهل خالی بندی بود اومد گفت برید کنار برید کنار بزارید من ببینم چشه

نگاش کردم تا لب کبود و چشمهای از نیمه از کاسه دراومده دایی دید در رفت

یه چیزایی از دوره هلال احمر یادم مونده بود

داد زدم بزارید اکسیژن بهش برسه بابا

نیمه درازش کردم یه فشار زیر قفسه سینه ش آوردم انگار بهتر شد یه بار دیگه امتحان کردم نفسش بالا اومذ و یه تیکه مرغ از دهنش زد بیرون و کم کم رنگ و روش برگشت

تا نفسش برگشت خاله ها و زنش شروع کردن به گریه کردن، یکی میگفت وای داداش مردم و زنده شدم

زن دایی قطره های اشکش می‌ریخت و شونه دایی می‌مالید.

دایی که کم کم بهتر شد.انگار همه تمام دلخوری هاشون رو گذاشتن کنار، همه قربون صدقه همه دیگه میرفتن

مردها دیگه خالی نمیبستن، یاد رفاقت ها و خاطرات شیرینشون با دایی افتاده بوذن

زن ها همش عکسهای دورهمی شون نگاه میکردن و تو گروه خانوادگی میفرستاد و بعدش کلی استیکز قلب میذاشتن

دخترخاله هم شروع کرد به استوری یه خانواده خوشحال.

داشتم فکر میکردم ما که میتونیم انقدز هم دوست داشته باشیم چرا حتما مرگ یا از دست دادن همیشه باید این دوست داشتن رو یادمون بندازه، چرا خودمو درگیر قالب های مسخره کردیم و خیلی راحت کنار هم زنذگی نمی‌کنیم

و چراهای دیگه

شاید حضور اون شب من باعث شد یادم بیفته که چقدر آدم های اطرافم رو دوست دارم