مدت‌هاست که مُعلق‌ام، میان آسمان و زمین. بلاتکلیفی، مهمانِ ناخوانده‌‌یِ زندگی‌ام شده و تردید، دستانِ سردش را از روی شانه‌هایم برنمی‌دارد. حفره‌های قلبم با هیچ چیز پُر نمی‌شود و هر روز به غمگین‌ترین حالتِ ممکن پیِ تسکین می‌گردم. تسکینی شفا‌بخش شاید از جنس نور و آرامش...
مدت‌هاست که در خاکِ خانه‌ام دردی عمیق ریشه دوانده است. غم می‌روید و عطر تلخش را بر سرم آوار می‌سازد و من شاید به عاجزانه‌ترین حالت ممکن پیِ شادی می‌گردم. شادی همان طفلِ گمشده...
این روزها شعری از استاد شفیعی‌کدکنی وِرد جان و زبانم می‌شود و چشمانم بی‌اختیار به دنبال ردپایی از زندگی و شادی می‌گردد:
طفلی به نامِ شادی، دیری‌ست گم شده است
با چشم‌های روشنِ برّاق
با گیسویی بلند، به بالای آرزو
هر کس از او نِشانی دارد
ما را کُند خبر
این هم نشانِ ما:
یک‌سو، خلیج فارس
سویِ دگر، خزر...
