هر روز چیزی در من میشکند. گاه یک باور، گاه امید، گاه یک خیالی دور، هزارتکه میشوند و تحلیل میروند. صبحها با صدای شکستن از خواب میپرم. چیزی در درونم خُرد میشود، کم میشود و تهی میشوم. فرسایشی پیوسته و عمیق، در وجودم سایه میاندازد. امروز هم بجای صدای ساعت با صدای شکستن از خواب بیدار شدم. وجودم را میکاوم خُردههای غرورم را مییابم. غروری که از مدتها قبل زخمی بود، تَرک برداشته بود و نالههایش در کاسهی سرم میپیچید اما چارهای نبود جز انکار کردن، جز ندیدن و نشنیدنش.
اما امروز به یکباره فرو ریخت، بندبند غرورم از هم جدا شد. گسست و پارهپاره شد و دردی سنگین و بیانتها بر سینهام نشست. با همان غرورِ تو سری خورده از تخت بیرون آمدم، با همان غرورِ شکسته صورتم را شستم، موهایم را شانه زدم، چایم را جرعهجرعه نوشیدم. با همان غرورِ آوار شده در خیابان قدم زدم و چهرههای سرد و یخزدهای را دیدم که هر روز چیزی در وجودشان میشکست و گُم میشد. با همان غروری که دیگر نبود مثل روزهای دیگر کار کردم، خواندم، لبخند زدم، حرف زدم، اشک ریختم، خسته شدم، رویا بافتم. همهچیز همانطور بود که باید. اما کسی نمیدانست که هرآن در من چیزی میشکند. از دست میرود، پوک و خالی میشود و هر تکهای از من مانند هر روز نیست میشود...