کسالت و رخوت و سکون در لابه لای هوا میچرخد و با هر نفس در ریههایم تلنبار میشود. چقدر سنگین و گیج و باری به هرجهت، دقایقِ عمرم میکاهند و هیچ معنا و درکی برای روزهای از دست رفته نمییابم. بدون انگیزه و یا ذرهای امید به بهبود...
چقدر از خودم دور افتادهام، انگار پچپچهها و زمزمههای سردرگم و مبهمِ ذهنم حجم میگیرند، جمجمهام را میشکافند و راه به بیرون مییابند و پرسهزنان بهمانند لاشخورهایی صبور در پیِ کندن و دریدن پوست و گوشتِ تنم هستن. میلِ بیامان به گریستن هرآن در من قوت میگیرد...
چاره در چیست، چارهی من، چارهی روزگار... هیچ جوابی نمی آید. لاشخورها بر تنم فرود میآیند...