زندگی

امروز توانستم یک دلِ‌سیر نگاهش کنم. لبخندش، صدایش، تکان دادن دست‌هایش به هنگام صحبت کردن‌، مکث‌های به‌جایش و چشم‌هایش، آن چشم‌های آرام و عمیق و بی‌انتهایش. همه‌چیز مانند سابق بود. بی‌کم و کاست، همان آدم گذشته بود. مطمئن، راحت، مصمم، با آن نگاه روشن و گیرایش.

اما آیا من آدم گذشته بودم، در همان نگاه اول گفت تغییر کرده‌ام. چیزی در من تغییر شکل داده بود و او دریافته بود. چهره‌‌اش تاریک شد و گفت: " هیچ‌وقت دوست نداشتم اینطور ببینمت." من که آرایشم را با وسواس انجام داده بودم. رنگ پریده‌ی صورت و گودی زیر چشمانم را بخوبی پوشانده بودم‌.سعی کرده بودم با پالت‌های رنگارنگ سایه و رژگونه‌ام جریان تصنعی خون و تازگی را در چهره‌ام به عاریت بگیرم. پس چه کم داشتم؟

گفت " نگاهت، نگاهت مثل گذشته نیست." در دل گفتم: " کاش می‌توانستم نگاهم را هم رنگ و لعابی می‌دادم." در چشمانم دقیق شد با صدای آهسته‌ای گفت "دنیا به اندازه‌ی کافی پر از نگاه‌های تهی و بی‌روح و خالیه، تو اجازه نده زندگی از نگاهت پر بکشه". می‌خواستم بگویم وقتی نبودی زندگی و تمام متعلقاتش را داخل بقچه‌ای قدیمی پیچیدم و در کنج تاریک و خسته‌ی اتاقم دفن کردم. اما دلم نیامد، فقط لبخند زدم. او هم لبخند زد. همان لبخند زندگی‌بخش و جان‌دارش. انگار یک‌آن چیزی در نگاهم جوانه زد و با خود فکر کردم شاید وقتش است سری به بقچه‌ی فراموش‌ شده‌ی زندگی‌ام بزنم..‌.