در دلِ مردابهای پیر و خسته، در تنِ گِلآلود باتلاقهای سرد و سنگین، جایی که جریان زندگی از نفس میافتد، دقیقا در همان نقطهی تاریک، چیزی ظریف به ناز میروید. به دور از هر گونه آلودگی و ذرهای دلمُردگی، نیلوفر آبی...
چهرهی پرلطافتش را میگشاید. رخ در رخ خورشید، آرام از شهدِ روشنِ آفتاب مینوشد. باوقار و پر از ارادهی زندگی عطرِ حضورش را در هوا به پرواز درمیآورد، بیاعتنا به ماندآبهای عفِن...
رشد میکند. بال میگستراند و با گلبرگهایش دنیا را در آغوش میگیرد و داستان تولدش را در گوشِ آدمی زمزمه میکند: رویش زندگی در دلِ تالابهای عجین شده با مرگ، ادامه دادن در اعماق سیاهی و یافتن روزنهای بسمتِ نور، دستِ خود را گرفتن و برآمدن از دلِ خاموشی و سکون...
کاش من هم همزادِ نیلوفری بودم بر پهنهی سرد و کبود زندگی. با سماجت راهم را از دلِ دردها و گندابهای روزگار باز میکردم. دست در دست خورشید با درخششِ نیلوفری در میانهی جان، به مردابهای سیاهی که هرآن مرا در خود میبلعند پشتِ پا میزدم و آرام و صبور رهسپار دنیای نور و شکُفتگی میشدم...