آدمها ناامیدم میکنند. عمدا زخم میزنند و روحم را میدَرند. برای هزارمین بار چوب سادگیام را خوردم. چوب سنگین و شوککنندهای که مانند رعد برسرم فرود آمد. هنوز حیرانم از وسعت درندهخویی انسان. اینکه به عمد، حرفهایت را طور دیگری برداشت میکنند تا با آن بر تو بتازند و عقدههایشان را رویت بالا بیاورند. کسی که خودش را دوست و همراز تو میدانست... آنقدر برای اثبات خودم فریاد زدم که گلویم درد میکند. سرم درد میکند. اعتمادم درد میکند. تمام وجودم درد میکنم.
درد وقتی سنگین و فلج کننده میشود که این رفتارها را از کسی ببینی که انتظارش را نداری. آنجاست که با ناباوری به خود میگویی این حقیقت است یا یک کابوس. نمیخواهی باور کنی این حجم از سنگدلی را که برای توجیه رفتار خودشان، حرفهایت را سوءبرداشت میکنند، دلت را میشکنند، با آبرویت بازی میکنند. آه! بهتر است از خواب بیدار شوم، در دنیای واقعی آدمها ناامید کننده هستند...