ویرگول
ورودثبت نام
*NastaraN*
*NastaraN******
*NastaraN*
*NastaraN*
خواندن ۲ دقیقه·۹ ماه پیش

دردِ شبانه

باز هم بی‌خوابی‌های شبانه و هجومِ بی‌رحمانه‌ی تاریکی و درد‌هایِ نا‌تمام و تلاش‌های بی‌سرانجامِ من برای فرار از چنگالِ سردِ افکارم. نه! نباید به این سادگی مغلوبِ دسیسه‌های ذهنِ دردمندم شوم. باید بالِ خیالم را بگیرم و به سمتی پروازش دهم که کمتر درد بکشم. نباید اجازه دهم که به هر سمت و سویی که دلش میخواهد برود. اگر ضعف نشان دهم تا صبح اسیر می‌شوم.

در ذهنم به پرواز د‌ر‌می‌آیم، خودم را در یک عصر بلندِ تابستانی کنار پدربزرگ می‌بینم. پدربزرگ با صدای بلند شعرهایی از حافظ میخواند و باغچه‌ی بزرگش را آب می‌دهد و من با آبپاش کوچکم گلدان‌ها را سیراب می‌کنم. عشق به حافظ همان‌جا در دلم جوانه می‌زند. پدربزرگ با آن نگاهِ مهربانش، فواره‌ی آب را به سمتم میگیرد و من زیر بارشِ ظریف آب، با آن پیراهنِ چین‌دارِ صورتی‌ام برایش می‌رقصم...

خودم را در آغوش مامان می‌بینم. عطرِ شیرین مامان را بو می‌کشم و با موهای نرم و بلندش بازی می‌کنم. مامان کمی اَخم می‌کند چون دوست ندارد کسی به موهایش دست بزند. اما دستانِ کوچکم تابِ مقاومت در برابر حریرِ موهایش را ندارد. چقدر دلم برای آغوشش تنگ شده، نه! نباید زیاد اینجا بمانم چون میدانم مثل همیشه درهم خواهم شکست و تا خودِ صبح اشک خواهم ریخت...

به روزی می‌رسم که برای اولین بار دریا را دیدم. صدای دریا تمام وجودِ عطشناکم را پُر می‌کرد. می‌خواستم با پاهای کوچکم تمامِ دریا را پیاده طی کنم و مطمئنم بودم بعد از دریا به آخرِ‌‌دنیا می‌رسم. اما بابا دستانم را محکم گرفته بود و با صدای بلند می‌خندید و اجازه نمی‌داد جلوتر بروم. چقدر از بابا متنفرم بودم، چون نمی‌گذاشت به آخر دنیا برسم...

باز هم به پرواز در‌می‌آیم و این‌بار خودم را روی بامِ خانه‌ی خاله می‌بینم. بوی بوته‌ی یاسِ حیاط تا این بالا می‌آید. صدای جیرجیرک‌ها گوشم را پر می‌کند و نسیمِ دلنشین آخرین‌شب‌های بهاری، تمام تنم را جان می‌بخشد. با پسرخاله که آن روزها با من مهربان‌تر بود، ستاره‌ها را می‌شمردیم و دلم می‌خواست تمام جیب‌هایم را از ستاره‌ها لبریز کنم و آنها را دانه‌دانه مانند آبنبات های شیرین در گوشه‌ی لپم نگه‌دارم و طعم‌شان را بچشم...

در قلمروی خیال مانند بادی تیزپا، به هرجایی سرک می‌کشم. قد می‌کشم و بزرگ می‌شوم. می‌رسم به ساعتِ عشق، زمانی که دانه‌ی عشق در وجودم بار‌وَر می‌شود و رنجی بی‌پایان را بر روی شانه‌هایم باقی می‌گذارد. نه! اینجا هم جای ماندن نیست باید به گوشه‌ی دیگری پناه بیاورم...

کم‌کم ذهنم از این پرسه زدن‌ها خسته می‌شود. غوطه ور در خیال و گذشته، خواب با اکراه دستان سردش را بر چشمانم می‌کشد. گذشته در ذهنم از نفس می‌افتد. دردها آهسته تحلیل می‌روند و کوبشِ ضرب‌دار مویرگ‌های سرم آرام می‌گیرد و بیصدا خودم را به تاریکی تسلیم می‌کنم...

۱۷
۱۰
*NastaraN*
*NastaraN*
*****
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید