این روزها حالِ واژگانم هیچ خوب نیست. سمج شده‌اند، سخت و تلخ و خسته. لجبازی می‌کنند و درست سرجایشان جُفت و جور نمی‌شوند. دست در دست یکدیگر نمی‌دهند تا جمله‌ای به بار آورند. بعضی از واژگانم فرار می‌کنند و هرچه در ذهن و قلبم به دنبالشان می‌گردم پیدایشان نمی‌کنم و یکی یکی از سطرهای دفترم ناپدید می‌شوند.
چند روز پیش واژه‌ی "مِهر" از صفحاتِ دفترم گریخت و نوشت که خسته است می‌رود بلکه در جایی دور خودش را پیدا کند. دیروز در خیابان دو واژه‌ی "عشق و نفرت" را دیدم که با هم گلاویز شده بودند. هرچه صدایشان کردم به من اعتنایی نکردند ، دیگر هیچ‌کدامشان به فرمان من نیستند. امیدوارم عشق در زیر هجوم ضرباتِ نفرت خودش را یکپارچه تسلیم نکرده باشد.
امروز دفترم غرق در خون بود، واژه‌ی "زندگی" زخمی بود و خونریزی می‌کرد. "خشم" بیصدا فریاد می‌کشید. "اطمینان" تَرک برداشته بود. "امید" تب کرده بود و "صبر" با دستمال سرش را بسته بود. واژگانم آشفته و الکن و سراسر بی معنا شده‌اند. دلم تنگ است برای روزهایی که واژگانم در اختیارم بودند، در ذهن و قلبم جوانه می‌زدند، سبز می‌شدند و رقص‌کنان به پرواز در‌می‌آمدند و بر سطرهای دفترم می‌نشستند. دست‌های یکدیگر را محکم می‌گرفتند و با هم معنایی می‌آفریدند.
اما این روزها از واژه خالی می‌شوم. واژگانم خاموش می‌شوند و نیمه‌جان فقط صدای شکستن و ناله‌هایشان به گوش می‌رسد. قدری سکوت کن، تو هم می‌شنوی؟
