پدربزرگ همیشه میگفت هیچ‌چیز بالاتر از سلامتی و دل‌ِخوش نیست. سلامت بود و ورزشکار، عاشق دوچرخه‌سواری و شنا، دلش هم خوش بود. به مادربزرگ، به بچه‌ها و نوه‌هایش. به همسایه‌های قدیمی، به باغچه‌‌‌ی بزرگ حیاطش که هر روز عصر موقع آب‌دادنِ گل‌ها و درخت‌هایش، برای‌شان شعر می‌خواند. به گربه‌های محله که همگی به وقت ناهار و شام به حیاط باصفایش دعوت بودن. دل‌خوش به فصل بهار و ماهِ اردیبهشت‌اش. همیشه میگفت اردیبهشت، بهشتِ ماه‌هاست و یک نفسِ عمیق می‌کشید تا بوی درخت‌های اقاقیا را یکجا داخل ریه‌اش ببرد.
اردیبهشت که می‌شد، دستی به سر و رویِ تخت خسته‌ی گوشه‌ی حیاط می‌کشید و با ذوقی کودکانه شب‌ها در حیاط می‌خوابید. با چشمان جستجو‌گرش آسمان شب را زیر و رو می‌کرد و ستاره‌هایی که دیگر بنظرش بی‌رمق و تنها و کم نور بودند را دنبال می‌کرد و برایم از آسمان‌ِ مخملی و پر از ستاره‌ی گذشته میگفت.
سال آخر، پدربزرگ بیمار شد. روز به روز ضعیف‌تر و فرسوده‌تر. از درون خورده می‌شد و تحلیل می‌رفت، سبک و خالی و شکننده. بهار شد و اردیبهشت آمد، همان بهشتی که هرسال منتظرش بود اما دیگر نمی‌توانست در هوای دلربایش قدم بزند، نمی‌توانست جوانه‌ها و شکوفه‌های درختانش را ببیند و با عشق برای‌شان شعر بخواند و قربون صدقه‌یشان برود، نمی‌توانست با نفس‌های عمیق، عطر بهار را ببلعد و سرمست شود.
اما تا آخرین روز اردیبهشت ماه صبر کرد و قبل از آنکه جادوی دلفریب اردیبهشت تمام شود، رفت. برای همیشه رفت. نمی‌دانم کجا، اما شاید به جایی که هر لحظه‌اش بویبهار می‌دهد.
پ‌ن: برای پدربزرگ، که امشب به طرز دلتنگ‌کننده‌ای بیادش هستم.
