شنیدم نزدیکی خانهیشان را بمباران کردن. چیزی از قلبم گُسست و در وجودم آوار شد. بعد از چند ساعت دلهره و کلنجار رفتن با غرورِ تکهتکه شدهام، با انگشتانی به تب نشسته، شمارهاش را گرفتم.
بوقها چقدر کشدار و عذابآور بودند. انگار هر بوق، تیری بود که در شقیقهام فرو میرفت. بالاخره جواب داد. با همان صدای رها و بیقیدش. ذهنم یخ زد، کلمات در دهانم منجمد شدند. فقط توانستم با صدایی ضعیف و نیمهجان بگویم "سلام"، به سردی جوابم را داد و سکوت برقرار شد.
سکوتی که هر لحظه سنگینتر میشد و احساس میکردم در حال غرق شدن در آن هستم. انگار دستی نامرئی راه گلویم را بسته بود. نمیدانم چقدر گذشت تا توانستم با جانکندن بگویم " شنیدم سمت شما رو زدن، فقط میخواستم حالت رو بپرسم".
با لحنِ زهرداری گفت " وقتی در زندگی هم نیستیم، مرده و زندهی من چه فرقی برایت میکنه؟" گاهی اوقات کلمات چقدر میتوانند سنگین و زمخت و بیرحم باشند. مثل گنجشکی بودم که با بارشِ سنگین کلمات خیس و گیج شده بود و راهی برای رهایی نمییافت. ذهنم در هزارتویی گرفتار شده بود و نمیدانستم باید چه بگویم. در آخر با گفتنِ "نمیدانم" این شکنجه را تمام کردم و تماس را قطع کردم.
تمام روز خودم را بخاطر حماقتم سرزنش میکردم و آرزو میکردم ایکاش زمان به عقب برمیگشت و تسلیمِ تشویش و دلهرهام نمیشدم و اینقدر خودم را حقیر نمیکردم.
شب پیامی از "او" دریافت کردم. نوشته بود " بارها میخواستم باهات تماس بگیرم اما غرورم اجازه نمیدادم. خوشحالم که سالمی " با انگشتانِ کینهجویم تایپ کردم "وقتی در زندگی هم نیستیم، برایت چه فرقی میکنه" بلافاصله جواب داد " نمیدانم".
و من میدانستم و تا صبح با خود فکر میکردم چه بسیار انسانهایی که دیگر به هردلیلی در زندگی ما نیستند، اما فقط فکرِ بودنشان و فکرِ نفس کشیدنشان در هوایی که ما نفس میکشیم، میتواند سوختِ یک عمر زندگیمان را تامین کند. هرچند که دیگر غریبهای بیش نباشند...