
وارد بازار بزرگ میشوم. مسیر هر روز کریم را طی میکنم. مسیری که نامش را گذر لوطی کریم گذاشته. ساعت ۱۲ ظهر است. ناخودآگاه شکمم شروع میکند به صدا دادن. احساس گرسنگی در وجودم بیدار میشود.
صدای کریم در گوشم میپیچید.
-جون داش کریم نگیری بدجور کلامون میره توهم.
به دستان کوچک و سیاه کریم نگاه میکنم و لقمه نان و پنیری که سویم گرفته؛ با آن چشمان ریز و قهوهایش زل زده به چشمانم و بیصبرانه منتظر است تا لقمهاش را بگیرم.
نه به دستان سیاهش مینگرم، و نه به نهار ناچیزش.
اما عجیب در حیرتم از این پسر با آن لحن داش مشتیاش که لقمه نه چندان بزرگش را نیم کرده تا من که امروز مهمانش هستم گرسنه نمانم.
+ خودت بخور من گرسنه نیستم
چشمانش دلخور میشوند
_ نه دیگه نشد آبجی. ازین داستانا واسه ما نگو، لنگ ظهره مگه میشه خلق خدا گشنه نشه؟ بخور جون بگیری از آبجی کوچیکه مام ریزه تری.
و بعد میخندد، بیخیال و رها.
لقمه را میگیرم و هم سفرهاش میشوم.
گاز اول را که میزنم تازه میفهمم که گرسنهام. راست میگفت کریم صلات ظهر بود و من گرسنه شده بودم. گوشهای از طاقی بازار نشسته بودیم. با وجود سایه، آفتاب تابستان اذیت میکرد.
_ آبجی اگه تشنته از مش حسین برات نوشابه تگری بگیرم هان؟ الان خوردنش حال میده ها.
نمیدانم پول کافی دارد یا نه؟ پس پیشنهادم را مطرح میکنم.
+ناهار با تو بود، دسرش با من. قبوله؟
بازهم میخندد همانقدر رها.
_ قربون مرام هرچی آبجیه لوطیه.
نوشابهاش را تا قطره آخر سر کشید.
_ خب آبجی اگه امری نیست، ما باس بریم حاجی منتظره، دیر برسیم از حقوقمون کم میکنه.
راهیش میکنم تا برود. حاجیاش را میشناسم. خیلی بیشتر از خودِ کریم.
یکهفته از آن روز گذشته، جلوی حجره حاجی رسیدهام. زل زدهام به برگه پشت شیشه. نمیخواهم آن برگه را باور کنم. دوست ندارم تصویر معصوم کریم در آن کاغذ رنگی A4 باشد. آمدهام تا دوباره مهمانم کند. تا دوباره برایش از مش حسین نوشابه تگری بگیرم. تا باز هم در گذر لوطی کریم راه برویم و کریم بخندد، تا...