
کو آن دولت تدبیر و امید؟!
نه نویسنده هستم، نه منتقد. اصلا هم نمیدانم چگونه باید نقد کنم و یا اینکه چه کسی یا چه چیزی را مورد نقد قرار دهم. اما میدانم درون سینه قلبی دارم که هر روز فشردهتر میشود. هر روز هم بیشتر تیر میکشد.
امروز جایی ایستادهام که وقتی به سه قبل مینگرم کوچکترین شباهتی بین خودِ امروزم با آن روزها نمیبینم.
پا میان نهادی نهادهام که نه در آن دروغ، نه تزویر، نه ریا و نه بزرگنمایی دیدهام.
با مردمی آشنا شدهام که دست یاری به سوی کسانی دراز کردهاند که هیچ پناهی در این دیار ندارند. انسانهایی که منند. همانند من فرزندان آدمند. بیپناهانی که دور انداخته شدهاند. کودکانی که حذف شدهاند. این مردم دست به دست هم دادهاند تا بگویند اینان از شمایند، هستند، وجود دارند. فقر تیشه بر ریشهشان زده، اعتیاد خانمانشان را سوزانده. بیاید تا ببینید، تا بشنوید، تا دست هم گیریم، تا بلندشان کنیم.
اما افسوس و صد افسوس که جای حمایت دولت مردان برای احقاق حقوق این هموطنان، با تصمیمگیری بر انحلال این خانواده بزرگ، تیشه بر ریشه این اتحاد بیست هزار نفری که شش هزار زن و کودک را تحت حمایت خود قرار داده و بدون کوچکترین کمک از سوی نهادهای دولتی، تنها با کمک اعضا و همراهانشان بیست سال تمام خدمت رسانی کرده، زده است.
اکنون ما اعضای این جمعیت بزرگ با راهاندازی کارزاری اعتراض خود را جهت حمایت از این سازمان مردم نهاد به گوش همگان رساندهایم.
با ما همراه باشید و دوستان را خود نه برای جمعیت امام علی، که در جهت حمایت مردمی که بیست سال دادشان را فریاد زدیم، همراه کنید.
(وارد لینک زیر شوید و با امضای خود در این کارزار به ما بپیوندید)
https://www.karzar.net/imam-ali-society