روی نیمکت پارک نشستهام و به بازی کودکان نگاه میکنم. پسر کوچکم آن میان میدود و بازی میکند. خندههایش خون را در رگهایم جاری میکند.
محو تماشای حرکات بچهها و رفتارشان باهم هستم که پسر بچهای جلوی پایم سبز میشود.
- خاله آدامس میخری؟
خیلی کوچک است. به جای کفش دمپایی به پا دارد. دلم میخواهد جای خریدن آدامس کنارم بنشیند.
بستهای آدامس میخرم، سعی میکنم سر صحبت را باز کنم.
- همیشه میای اینجا؟
- آره
- چند سالته؟
میخندد. نمیدانم چرا. اما جوابم را میدهد.
- ده سال
حالم گرفته میشود. واقعا کوچک است. خیلی خیلی کوچک است.
به سوالهایم ادامه میدهم و او با آرامش جوابم را میدهد.
خوشحال است که به او توجه کردهام.
پس میگوید. پدرش کارگر ساده ساختمانی است. یک خواهر کوچکتر دارد. مادرش بیمار است. میگوید:" پدرم تنهایی نمیتواند هم خرج خانه را بدهد، هم خرج داروهای مادرم و هم کرایه خانه را."
میگوید:" خودم میخواهم به پدرم کمک کنم."
از راه دوری میآید.
میگوید:" این پارک بزرگ است و آدمهای زیادی اینجا میآیند. صبحها پدرم سوار ماشینم میکند و باقی راه را خودم میآیم، غروب هم خودم تنهایی میروم خانه."
گرسنه است و ناهار نخورده. میترسم بگویم بیا برویم برایت غذا بگیرم، و نمیگویم.
از کنارم میرود. حالا نگاهم به اوست. کسی از او آدامس نمیخرد.
کاش میتوانستم تمام آدامسهایش را بخرم. اما میدانم که نباید!
کاش میتوانستم کاری کنم که دیگر آدامس نفروشد، اما میدانم که نمیتوانم.
خسته، گرسنه و ناامید از فروش آدامسهای نعنایی و توت فرنگی، با پاهایی که روی سنگفرش پارک میکشد، و نگاهی که به بازی بچهها نمیاندازد، از پارک خارج میشود.
حتما میرود ناهارش را بخرد و بخورد؛ فکر میکنم ناهارش چه میتواند باشد؟ قطعهای نان! یا تکهای بیسکوئیت!!
دوباره به بازی بچهها نگاه میکنم، چه فرقی بین او و اینهاست؟
چرا کودکی در سن او غم نان دارد؟
چرا از نگاه کردن به بازی کودکان خودش را محروم ساخته؟
چه کسی باید کودکیش را به او بازگرداند؟؟
با خودم فکر میکنم چند بچه دیگر در این شهر بجای بازی در حال دستفروشی هستند؟