
نامش یوسف است. سن و سالی ندارد. نه کودکی خرد است نه جوانی خام. شاید چهارده یا پانزده بهار از عمرش را دیده باشد. اما بسیار عجیب است. نگاه خوبی به اطرافیانش ندارد. انس نمیگیرد. اعتماد نمیکند. کم صحبت میکند. سرد نگاه میکند. بیتفاوت عبور میکند، اما، اما از این پسر که ارادهای عجیب دارد برای گذشتن از همه و در صدر قرار گرفتن. گویی گرگی درنده در عقبش میدود که چنین یک نفس برای رسیدن به بهتر بودن تلاش میکند. راستش را بخواهید هیچ فکر نمیکردم آن پسر بیتفاوت اینچنین باشد.
امروز به خانه ایرانیمان رفتم. روز شلوغی بود، و پر از شور و شوق و اشتیاق و زندگی.
امروز جشن آخر سال بچهها برگزار شد و بچهها هدایای خود را که مزد تلاششان بود دریافت کردند.
وقتی رسیدم که داشتند عکسهای یادگاری را با معلمهایشان میگرفتند.
از بچهها اولین کسی که به چشمم آمد یوسف بود، نامش را صدا زدم و سلامش گفتم. در حال آماده شدن برای عکس بود. خیلی تعجب کرد اما محترمانه جوابم گفت. شنیدم که به حسین که کنار دستش ایستاده بود، گفت" منو میشناسه!"
نگاهش کردم و لبخند زدم. او هم برایم لبخند زد. دیدم نگاهش مهربان شد، به خوبی حسش کردم.
از جمع عکس گیرندگان خارج شدم، به سالن برگشتم و روی مبلی تکنفره نشستم. همان موقع یونس برادر کوچکتر یوسف آمد و روی دسته مبلم نشست. برخلاف یوسف، یونس بسیار رفتار اجتماعی از خود بروز میدهد. در دستان کوچک یونس یک مجموعه بازیهای فکری بود. با ذوق گفت: "خاله ببین چی جایزه گرفتم؟"
و بعد با همان شور کودکانهاش توضیح داد که این را برای نفر دوم شدن گرفته. بین توضیحات یونس پسرکی دیگر هم آمد و جایزهاش را نشانم داد. گفت:" خاله ببین من نفر سوم شدم."
میان صحبتهای پسرکم دیدم که یوسف آمد. دیدم که پشت برادرش روی دسته مبلم نشست. دیدم که جایزهاش را در دست دارد. دیدم که خجالت میکشد.
برگشتم سمت یوسف و گفتم:" جایزه تو چیه یوسف؟"
لبخند زد خیلی گرم، خیلی صمیمی. کتابی قطور را پیش رویم گرفت" من کتاب جایزه گرفتم"
پرسیدم "امتیازت چند شد؟"
دیدم که چشمان یوسف برق زد. " امتیاز من ۹۵۰ شد. من نفر اول شدم. بالاترین امتیاز. ۵۰ تا کمتر از امتیاز اصلی ولی شما همون ۱۰۰۰ حساب کن."
دیدم که یوسف صمیمی شد. دیدم که دیگر برای یوسف غریبه نیستم.
بچهها سمتم هجوم آوردند تا جایزههایشان را ببینم. دیدم که یوسف در هیاهوی بچهها گم شد.
بعد از پایان جشن قرار شد تعدادی از بچهها را نگه داریم تا چند خطی نامه بنویسند. اولین کسی را که انتخاب کردم یوسف بود.
گفتم:" یوسف جان میشه بمونی کمی دیرتر بری؟ کارت دارم."
با صدای مهربانی گفت:" چشم تا هروقت بگید میمونم."
در طبقه پایین یوسف و چهار نفر دیگر از بچهها را دور هم جمع کردیم. توضیح دادیم که چه جبری در حقشان در حال انجام است. گفتیم که حضورشان انکار شده و خانههای ایرانی را فضای آموزشی نمیبینند. خواستیم تا حرف دلشان را در قالب یک نامه بیان کنند.
یوسف برخاست و اجازه گرفت تا در یکی از کلاسها نامهاش را بنویسد خارج از جمع. وارد کلاس شد و در را هم بست. وقتی نامهاش را تحویلم داد اجازه خواستم تا آنرا بخوانم. دیدم نام کاملش را نوشته. گفتم:"یوسف جان فقط اسم کوچیکتم مینوشتی کافی بود."
گفت:" نه خاله بزار اگر سرچ کردن ببینن که من واقعی هستم."
نامه یوسف را خواندم. نامهاش سرد بود. تلخ بود. عریان بود. سردی روزگارش خونت را منجمد میکرد. تلخیهای زندگیاش سیلی میزد به صورتت، و عریانی واقعیتهایی که پنهان بود شرمسارت میکرد.
یوسف نامه پر از دردش را با این جمله به پایان رساند.
" هنوز میتونی منو انکار کنی؟"