
محلات حاشیه. اسمش کمی ناآشنا و غریب است. چون میدانی محله چه جاییست؛ ولی از حاشیه بودن محله کمی گیج میشوی.
اولین حاشیهای که به گوشت خورده، شاید حاشیه زمین فوتبال باشد، یا شاید هم کمی امروزیتر، حاشیه زندگی سلیبریتیهایی که فکر میکنند خودشان از تو خیلی مفیدترند.
اصلا حاشیه برای گوشه دفتر مشق کلاس اولیهاست که با طرح های زیبا نقش زده میشوند. یا حاشیه همانجاییست که پاورقیها را در آن مینویسند.
هرچه فکر میکنی حاشیه و محله، یا محله و حاشیه با هم جور در نمیآیند. نمیتوانی در یک جمله کنار هم جایشان دهی، برایت غیر معمول است. پس از نزدیک شدن به فهم این دو کلمه اجتناب میکنی، چون ناخودآگاه میترسی.
میترسی از روبرو شدن با حاشیهی یک محله! چون با ترکیب حاشیه و بعضی از کلمات احساس خوبی نداری. چیزی در درونت فریاد میزند، این حاشیه ترسناکترین حاشیهای خواهد بود که در زندگی تجربه خواهی کرد.
اما حس کنجکاوی برای کشف یک حاشیه جدید هولت میدهد درست در وسط یک حاشیه در محلهای ناشناس.
مگر حاشیه وسط هم دارد؟!
_بله این حاشیه منحوس دارد.
نه با چشم، که با جانت دردناکترین حاشیه را میبینی. پایت قفل همان محله ناشناس با حاشیه نامانوسش میشود.
کفشهای آهنینت را برپا میکنی تا برای پاک کردن حاشیه از معصومانهترین نگاهها، گام همت برداری.
تازیانهها یکی یکی برجانت مینشیند اما تو هیچکدام از قدمهایت به عقب باز نمیگردند.
تو دوست نداری هیچ محلهای غرق در حاشیهای سیاه شود.
غرق در سیاهیهایی که محله تازه آشنایت را در آغوش گرفته.
پس فریاد میزنی، کودکی در این حاشیه در حال غرق شدن در سیاهیهاست...