
آدم عجیبی بود. با کلی معلومات و تحصیل در رشتههای مختلف. میگفتند درآمدش خیلی زیاد است اما تنها بقدر نیازش خرج میکند و تا قِران آخر پولش را صرف کمک به نیازمندان. حتی شنیده بودم سالها هزینه زندگی و درمان دوستش را که در یک آسایشگاه بستری بود، پرداخت کرده.
لباسهایش را چند سال یکبار میخرید، و با آن همه سن هنوز هم در منزل پدری زندگی میکرد. نه اهل ازدواج بود و نه وقتی برای جنس مخالفش میگذاشت.
پدرم میگفت یکی از اتاقهای خانه را به کتابخانه تبدیل کرده و تمام دیوارهای اتاق قفسه بندی شده. میگفت کتابهایش بسیار نفیس هستند و تمام آنها را خوانده. او به پدرم همیشه کتاب امانت میداد.
خیلی دوست داشتم این آدم عجیب را ببینم، و دیدم، درست شب عروسی خواهرم در وسط زمستان. به دعوت پدرم آمده بود. انتهای جشن پدرم مرا برد تا با او آشنا کند. کاملا منتظر دیدن شخصی شبیه نیوتن بودم. شخصی با معلومات بالا و لباسهایی ژنده که چند سال است به تن میکند.
اما چه دیدم؟ فردی لاغر با قدی خیلی بلند. با شال و کلاه و دستکش؛ و پالتویی مشکی و بلند که به تن داشت؛ مودب، با وقار و کاملا شیک پوش! نه شبیه نیوتن بود و نه ژنده! بلکه بسیار آراسته و مرتب بود.
روزی که پدرم گفت بخاطر ورشکستگی پدرش مجبور به فروش خانه زیبایشان شدهاند و به یک آپارتمان کوچک رفتهاند، ناراحت شدم. نه بخاطر خانه، بلکه بخاطر کتابخانهای که پدرم گفت تمام کتابهایش بار یک وانت سفید، به کتابخانه شهر اهدا شد.
نسرین شفیقی
۲۵آذر ۱۳۹۹