
دخترک با گیسوانی به رنگ شب میان گلهای رنگارنگ لاله عباسی چرخ میزند. بعضی از غنچهها هنوز بستهاند.
گلهای ناز مادر با رنگهای زیبا در ابتدای باغچه، به لطافت مخمل دلربایی میکنند. دخترک عاشق لاک زدن ناخنهای کوچکش با این گلبرگهای ظریف است.
اینبار رنگ بنفش را انتخاب میکند. مادر علاقه خاصی به گلهای ناز دارد. دخترک میداند که نباید مادر را بابت آسیب رساندن به گلها خشمگین کند. گلها که تنها پنج گلبرگ دارند انتخاب سختیست برای زیبا کردن ناخنها، اما اگر از هر گل یک گلبرگ بچیند مادر نمیفهمد.
گلبرگها را کمی مرطوب میکند، حالا ناخنهای زیبایی با رنگ بنفش دارد.
خرامان به سمت بوته گل سرخ میرود. چقدر دلش میخواهد غیر از بوئیدن گلهای مخملین سرخ، میتوانست یک شاخه از آن بوته پر بار را بچیند؛ اما این بوته اغواگر بخش ممنوعه باغچه حیاط خانه بود. زیرا این بوته گل سرخ متعلق به پدر بود که هر صبح تعداد گلهایش را میشمارد، و دست زدن به این بوته ممنوع بود.
دستهای کوچک از گلهای شیپوریِ سفید و صورتی و بنفش را برای خودش درست میکند و خندان به سوی بید مجنون میدود. روی تاب مینشیند و خودش را به عقب و جلو هل میدهد.
با صدای بلند برای خودش آواز کودکانه "تاب تاب عباسی.."
میخواند.
مادر با تشتی از رختهای شسته از پلهها پایین میآید. بند رخت را از تنه درخت بید به میخی در آنطرف حیاط بسته بود.
دخترک از روی تاب چشم میدوزد به رخت پهن کردن مادرش. هر لباسی که روی بند پهن میشود، با صدای بلند به مادرش میگوید که آن لباس برای کیست. این بازی را دوست دارد. مادر از او دور شده و نزدیک دیوار رسیده، صدایش میزند تا گیرهها را به او بدهد.
دخترک سعی میکند از روی تاب بپرد پایین، اما سرعت تاب او را به پایین پرتاب میکند. سر هر دو زانویش زخم شده. مادر بسمتش میدود. دخترک گریه کودکانهاش را سر میدهد. پایش درد گرفته، دلش آغوش مادرش را میخواهد..
دخترک با دست خانهای را به کودک همراهش نشان میدهد.
خانهای که دیگر عطر محبوبههای شبش در کوچه نمیپیچید. دیگر بید مجنون از پشت دیوارهایش به کوچه سرک نمیکشید.
دیگر مادری نبود تا بند رخت را پر از لباسهای شسته کند.
دیگر دخترک خردسالی میان باغچه پر گلش نمیدوید.
این خانه دیگر خانه کودکیهای دخترک نبود.