
خواهرم هر هفته میرفت به خانهای که "خانه ایرانی" مینامیدش. دو فرزند کوچک هم داشت که زیر بغلش میزد و با خود به آن خانه ایرانی میبرد.
یادم میآید در دوران بارداریش بهجای استراحت تا آن سر تهران میرفت تا در کلاسهای مردی که "شارمین" نام داشت، دورههای نویسندگی را بگذراند. اینکه شوهرش همپایش بود برایم قشنگ بود و تحسین برانگیز.
بعد از مدتی از من خواست تا برای خانه ایرانیشان متن بنویسم. پذیرفتم. دو سال به همین منوال سپری شد بدون اینکه خانه ایرانی را ببینم.
نزدیک عید بود، درست همین موقعها. "جشنواره بوی عیدی" در حال تدارک بود. پس از دوسال طلسم شکست و پا خانه ایرانی گذاشتم.
خانهای در یک محله معضلخیز و پرحاشیه، و ترسناک برای من!
با دری آبی رنگ. و یک لوگوی زیبا و بزرگ و قرمز بر روی آن.
داخل خانه غوغایی بود. پر از شور، پر از نشاط، پر از زندگی. جوانهایی که روز تعطیل دور هم جمع شده بودند برای خانه تکانی. یکی لامپ شکسته را تعویض میکرد. یکی بخاری اهدایی را در اتاقی که کلاس بچهها بود، نصب میکرد. دیگری قفل خانه را با قفلی تازه عوض میکرد...
دنیایی دیدم که برایم عجیب بود. این همه عشق از کجا میآمد؟
هر کدامشان از یک طرف تهران خودش را به این نقطه کور رسانده بودند. میان آنهمه شلوغی با نظمی غیر قابل وصف یک جلسه هم برای برنامه ریزی جشنواره برپا کردند.
پسرجوانی برای اولین بار با دوستش آمده بود. او هم همانند من محسور این جماعت عاشق شده بود. اهل موسیقی بود. دیری نپایید که شد معلم موسیقی بچهها و اجرای زیبایی در جشنواره با حضور پسران بلوچ برگزار کرد.
میخواهم بگویم خانههای ایرانی برای اعضایش عشق دارد و برای کودکانش امید.
خانهای که مرا هم پایبند کرد؛ امید بچههاییست که از خانواده و محلهشان ناامید شدهاند و به این خانه که در سراسر ایران گسترده شده، امید بستهاند.
امید برای فردایی بهتر.
امید برای اینکه غول سیاه اعتیاد آنها را اسیر نکند. امید برای اینکه از زور فقر عروسک کهنه و پارهشان زمین نگذراند و کودکشان را در آغوش بگیرند.
امید برای اینکه درد بیسوادی و نداشتن حامی، آنها را به گوشههای خرابه محله طاعون زدهشان پرت نکند.
امید برای اینکه آرزوهایشان را پیدا کنند و فریاد بزنند.
در خانه ایرانی تو نه پزشکی، نه استادی، نه مهندسی، نه هنرمندی، نه روانشناسی و نه یک آدم معمولی.
در خانه ایرانی تو یک خاله و عمویی که با عشق دیدن و رشد کردن این کودکان محروم، به او درس میدهی که سواد داشته باشد، که هنرمند شود، که درس زندگی بیاموزد. یادمان باشد که آموزش حق همه است.
من در جمعیت امام علی یک درس بزرگ آموختم، که من انسانم و تمام کودکان سرزمینم، فرزندان انسانند. فارغ از هر دین و مذهب و زبان، قومیت و ملیتی. من آموختم که انسانیت والاترین مقام است.