هیچ‌وقت اون روز رو یادم نمیره که برای ضبط کلیپ از فعالیت‌های بچه‌ها تو خونه ایرانی از حمیدرضا خواستم کتاب بخونه.
حمیدرضا هفده سالشه، از بچه‌های بلوچ خونمونه، از اون قدیمیاست که از سال ۹۴ با بچه‌های جمعیت همراه شده.
خوش برخورده، با همه میگه و میخنده، اما پشت اون لبخند قشنگش یه حسرت، یه غم، یه ناامیدی، یه چیزی که هزارتا مفهوم داره موج میزنه.
همیشه وقتی وارد خونه علم میشه اومدنشو با صدای بلند و با شوخی و خنده اعلام میکنه. یادمه اولین بار که دیدمش تعجب کردم از نوع سلام گفتنش اما بعدا برام جالب شد و عادت کردم.
"سلام برشما که من اومدم"
اون روز که واسه تهیه کلیپ فیلمبرداری داشتیم خیلی دلم میخواست که تو یکی از سکانس‌ها حمیدرضا هم باشه. وقتی ازش درخواست کردم توی فیلم باشه خیلی خوشحال شد و همش میپرسید باید چیکار کنم؟
منم داشتم تو ذهنم پلن می‌چیدم، به ذهنم رسید از صحنه کتاب خوندش یه صحنه بگیرم.
میز و صندلی و کنار کتابخونه چیدم و صداش کردم و گفتم:" بشین پشت میزو کتاب بخون و یه صفحه هم ورق بزن."
یه نگاه به کتاب کرد، یه نگاه به من. بعد با یه لبخند که خیلی راحت میشد فهمید که چقدر مصنوعی هست، گفت: " منکه سواد ندارم کتاب بخونم. الکی بخونم!؟"
همون لحظه احساس کردم یه چیزی توی گلوم شکست. تنم یخ کرد. تمرکزم از بین رفت.
یه لبخند به همون اندازه که لبخند حمیدرضا مصنوعی بود، زدمو گفتم:" فقط ورق بزن. به صفحه‌هاش نگاه کن در حد چند ثانیه. اما آروم ورق بزن."
گفت:" باشه."
بعد از کار وقتی درمورد حمیدرضا از بچه‌ها پرسیدم فهمیدم چون اوراق هویتی نداره از تحصیل محروم شده.
همون موقع معنی نگاه‌های حمیدرضا رو فهمیدم. علت حسرت‌هاش، غمش و حتی بغضش. اینکه چرا همه‌ی احساساتشو پشت اون لبخند مصنوعی قایم میکنه و با صدای بلند حرف میزنه. پشت هر لبخندش هزار تا حرف بود که هرگز به زبون نیومده بودند.
امثال حمیدرضا کم نیستن، بچه‌هایی که حذف شدن، بچه‌هایی که حتی از کوچکترین حقوق اجتماعیشون محروم هستن. حمیدرضا یکی از ۶۰۰۰ بچه‌ای هست که انکار شده، شاید چون اوراق هویتی نداره.
جمعیت امام علی
انکار هزاران کودک
خانه ایرانی
