بادبادک اسیر دست کودکی خرد بود. کودک همیشه آنقدر نخ بادبادک را می‌کشید که حتی نمی‌توانست به درخت جوانی که در کنج حیاط نه چندان بزرگ خانه صاحبش بود، برسد. گاهی برای به پرواز در آوردنش آنقدر او را روی زمین پر از خاک و خاشاک می‌کشید که تمام تن کاغذیش مجروح می‌شد.
بادبادک گمان می‌کرد که اگر جای این کودک، فردی بالغ نخش را در دست داشت روزگار بهتری داشت، حتی می‌توانست تا آن بالاها پرواز کند و از قامت درخت جوان داخل حیاط هم بالاتر رود. گذشتن از درخت انتهای آرزوی بادبادک بود. بادبادک دوست داشت غیر از دیدن خانه کودک در پروازهایش به تماشای خانه‌های اطراف بنشیند، دوست داشت بداند خانه همسایه هم درخت دارد؟ آنجا هم پسرکی هست که بادبادکش را هوا کند؟ یا حتی در بداند در پس این دیوارها دنیا چه شکل و رنگی دارد، آخر بادباک حتی از دیوار خانه هم فراتر نرفته بود. او به همراه صاحب کوچکش هرگز نتوانسته بود پروازی قشنگ را تجربه کند.
در یک روز بهاری بادبادک همراه صاحب کوچکش به یک دشت بزرگ رفت آنجا دیواری نبود. درختی هم وجود نداشت؛ اما تعداد زیادی کودک با بادبادک‌هایشان آنجا در آن دشت بی انتها بودند. بادبادک‌ها آنقدر در آن بالاها پرواز میکردند که او فکر می‌کرد آیا میتواند روزی همانند آنها چنین پرواز باشکوهی داشته باشد؟
آن روز کودک شاد و خندان بود. می‌دوید و بادبادک پرواز کنان از پشت دنبالش می‌رفت.
بادبادک لحظه به لحظه بالاتر می‌رفت و حس زیبایی را تجربه می‌کرد که تاکنون در حیاط کوچک خانه صاحبش تجربه نکرده بود. او هم در نزدیک مابقی بادبادک‌ها پرواز می‌کرد. ناگهان کودک زمین خورد و نخ بادبادک از دستش رها شد، بادبادک از صاحبش دور می‌شد و هر لحظه بیشتر اوج می‌گرفت، دیگر نخی نبود تا پروازش را کنترل کند، کسی نبود تا مانع پروازش شود. حالا خوب می‌دانست که از درخت جوان هم بالاتر رفته؛ پسرک با چشم گریان پرواز بادبادکش را تماشا می‌کرد.
بادبادک جایی نزدیک ابرها محو شد و حسی را تجربه می‌کرد که نمی دانست نامش چیست؟
