آشفته‌گی

صبح کمی دیرتر از همیشه از خواب بیدار می‌شود، با سردرگمی نگاهی به اطرافش می‌اندازد، طرف دیگر تخت کاملا صاف است. چنگی به موهایش می‌زند و از اتاق خارج می‌شود. آشپزخانه سرد و ساکت است. یک قهوه فوری که بیشتر طمع آب جوش می‌دهد، سر میکشد و بدون توجه به لباس پوشیدنش، کیف دستی قهوه‌ایش را برمیدارد و از خانه خارج می‌شود. در جیب‌های کتش دنبال کلید ماشین می‌گردد، نیست. در جیب‌های شلوارش هم نیست. داخل کیف را جستجو می‌کند آنجا هم نیست. دیرش شده اما باید به خانه بازگردد. آنساسور در طبقه دوازدهم است. دکمه را فشار می‌دهد. آسانسور با طمانینه در طبقات دیگر توقف می‌کند. نمیتواند منتظر آسانسور بماند، پنج طبقه را می‌دود. در خانه هرچه میگردد نمی‌تواند کلید ماشینش را پیدا کند. تمرکز ندارد. سعی می‌کند آرام باشد. گوشی تلفن را برمی‌دارد و درخواست یک ماشین کرایه‌ای می‌کند. دوباره پایین می‌رود. جلوی درِ خانه نزدیک درخت در انتظار می‌ماند. ماشین می‌رسد. در همان لحظه گنجشکی آستین کتش را مورد عنایت قرار می‌دهد. زمان برای بازگشت به خانه ندارد. بازهم سعی میکند آرام باشد. کت را از تن خارج می‌کند. تمام مسیر با ترافیکی سنگین مسدود شده. چشم‌هایش را می‌بندد تا نبیند. صدای رادیو آرامش نمی‌کند. مسیر بیست دقیقه‌ای را در یک ساعت طی می‌کنند. سریع وارد بانک می‌شود. نگاهی به ساعت می‌اندازد. خیلی دیر کرده. بانک حسابی شلوغ است. مجبور است منتظر بماند. روی صندلی انتظار می‌نشیند. با پا ضربه‌های آرامی به سرامیک‌های کف می‌زند. نیم‌ساعت از ورودش گذشته. حالا روبروی متصدی بانک نشسته. متصدی سری تکان می‌دهد، اول صبح چکش برگشت خورده. از بانک خارج می‌شود. تلفن همراهش زنگ می‌خورد. تمام خشمش را بر سر شخص پشت تلفن خالی می‌کند.

زمام کار از دستش در رفته، همسرش ترکش کرده، چکش برگشت خورده، آینده شغلش در خطر است، روابط اجتماعیش افتضاح شده...

هیچگاه در زندگی این همه آشفته نبوده. نمی‌داند چه‌ کند؟

کدام کار درست است؟

چطور همه چیز را به حال عادی برگرداند؟

این آشفتگی دیوانه‌اش می‌کند. به کمک نیاز دارد، به بودن دوباره آدم‌های زندگیش.