《رها کردیم خالق را ، گرفتاران ادیانیم !
تعصب چیست در مذهب ؟!
مگر نه این که انسانیم !
اگر روح خدا در ماست...
خدا گر مفرد و تنهاست ....
ستیزه پس برای چیست ؟!
برای خود پرستی هاست ..
من از عقرب نمی ترسم ولی از نیش می ترسم
از آن گرگی که می پوشد لباس میش می ترسم
هراسم جنگ بین شعله و کبریت و هیزم نیست
من از سوزاندن اندیشه در آتیش می ترسم ...》
از وقتی این شعر زیبای سیمین بهبهانی را خواندم از انسانها ترسیدم. از بلایی که این بشر بر سر هم‌نوعان خود آورده، از جاه‌طلبی‌ها، از کم نشدن خواست‌ها، از غرور و تکبر، از خویش بزرگ پنداری، از نابودی بشریت برای بقایی بیشتر...
چیست این انسان دوپا که هر چه دارد و بدست می‌آورد باز هم کمش است؟
کیست این انسان دو پا که حاکمیت بر ضعیف‌تر از خود را حق مسلم می‌داند؟
چرا با بی‌رحمی تبر بر پاهای بی‌جان و نااستوار دیگر انسانها می‌زنند؟
آیا نام آدمیت مقدس‌تر از آن نیست تا بر موجوداتی اینچنین نا انسان گذاشته شود؟
این اجبارها، این تضادها، این نابرابری‌ها امتدادش تا کجاست؟
مرز این سکوت جان‌فرسا تا کجا امتداد دارد؟
این نگفتن‌ها، خفقان آورترین دردی‌ست که گلوی هر زخم‌خورده‌ای را می‌فشارد.
دردی که رستگاریش در این دنیا حاصل نشدنی شده است.
امیدی که جز خیال نقشی ندارد، داوری که هیچ سوتی را برای دردمندی، نمی‌نوازد.
من از انسانها می‌ترسم.
من از خویشتن می‌ترسم.
من از روزی که چون دیوان، سر هر رهگذری را بر سنگ بکوبم می‌ترسم.
من از عدالتی که نابود کنم می‌ترسم.
من از نسل خودم می‌ترسم.
من از انسان بودن می‌ترسم.
