امشب، آخرین اجرای سیرک بود.
دلقک از پشت پرده به جمعیت خیره شد. کودکانی که با چشم‌های پر از ذوق، مشت‌های کوچکشان را در پاکت‌های چس‌فیل فرو می‌بردند، پدر و مادرهایی که خوراکی در دست، با هر اجرای خنده‌دار قهقهه می‌زدند. دلقک نگاهشان کرد، لبخندهایشان را دید، شادی‌شان را حس کرد... اما چیزی درونش تهی‌تر از همیشه بود.
نوبت اجرای او رسیده بود. آهسته به سمت میز گریم رفت. روی صندلی نشست و به آینه‌ی قدیمی زل زد. تصویری که درون آن می‌دید، غریبه‌ای بیش نبود؛ مردی با صورت پر از چین و چروک، با موهایی که روزی مشکی بودند و حالا میان جوگندمی و سفید سرگردان مانده بودند.
چشمان پژمرده‌اش را کاوید. آخرین باری که خندیده بود، کی بود؟ نه آن خنده‌های مصنوعی که برای مردم اجرا می‌کرد، نه آن لبخندهای اجباری روی صحنه… بلکه یک خنده‌ی واقعی، از ته دل. یادش نیامد.
همان لحظه، قطره‌ای اشک، آرام و بی‌صدا از گوشه‌ی چشمش سُر خورد. دستش ناخودآگاه به سمت رنگ‌ها رفت. انگشتش را در رنگ قرمز فرو برد و آرام، یک لبخند روی لب‌هایش کشید. لبخندی که با اشک‌هایش ترکیب شد، رنگی که با دردش آمیخته شد.
نفس عمیقی کشید. صدای مدیر سیرک از بیرون آمد:
— "دلقک! وقتشه، برو!"
او ایستاد. قدم‌هایش را آرام و شمرده برداشت. از پشت پرده گذشت و وارد صحنه شد. نورها بر صورتش افتادند. تماشاچیان با دیدنش فریاد زدند، دست زدند، خندیدند.
او هم شروع کرد. پرید، زمین خورد، ادا درآورد، مسخره‌بازی کرد. مردم خندیدند. او هم، طبق معمول، نقش خودش را بازی کرد.
دلقکی که یادش نبود آخرین بار کی واقعاً خندیده بود، اما مجبور بود همیشه نقش لبخند را داشته باشد.
نسرین فروردین۰۴
