شده که یک نفر جملهای بگوید که بنشیند توی جانت و بعد یکهو به کشف تازهای در مورد خودت برسی؟! درون من انگار یک شاعر، آرام و بیصدا، منتظر بود تا کسی نگاهش کند. من انکارش میکردم مدام با این جمله که من شاعر نیستم. چند جلسه قبل، توی کلاس شاهنامهخوانی دخترکی کنار دستم نشسته بود. کم سن و سال بود اما عجیب در بروز دادن خودش، راحت بود. تمام خودش، بی هیچ سانسور یا خوب و بد کردن... وقتِ شعرخوانی، شعر سپید خواند. تنها کسی بود که سپید سروده بود. رو به من گفت: "وای من تک افتادم." گفتم:" پس من چی بگم که تنها کسیم تو این جمع که اصلاً شاعر نیست!" گفت: "اگه شاعر نبودی اینجا نبودی. به خودت اجازه بده شعر بنویسی!"
آمدم خانه و دو روز بعد اولین رباعی عمرم را نوشتم، وسط شستن ظرفها. درست وقتی به نوشتن شعری که به ذهنم رسیده بود اهمیت دادم.
از آنروز باز فکر میکنم چقدر همین گفتوگوهای معمولی روزمرهمان میتواند آفریننده باشد و حواسمان نیست.
از حدود ده سال پیش که چهار اثر را خواندهام روی نجواهای ذهنیام خیلی دقیق شدهام. اما گاه یادم میرود که حواسم به اثر کلامم روی دیگران باشد. دمش گرم اسکاولشین، چه جملهای نوشته بود: "کلام تو عصای معجزهگر توست."
#نسیم_صدرالدین
#نامه