برشی از یک نامه:
سیزده ساله بودم که محبوبترین زنداییم در بیست و پنج سالگی فوت کرد. اولین بار بود که مرگ از اعلامیههای روی دیوار آمده توی خانه و زندگیمان. تحملش سخت و سهمگین و طاقتفرسا بود و از آن سختتر اینکه بعد از چند هفته، همه باز توی مهمانیها شوخی میکردند و میخندیدند. انگار نه انگار که کسی ازین جمع کم است و جایش خالیست. از همان موقع بود که اندوه "فناپذیر بودن"، جانم را در بر گرفت.
آن سالها علاقمند به عرفان و تصوف شده بودم، بیش از حد تصورت! فکر میکردم راز ماندگاری رسیدن به کرامت است؛ یعنی همان کارهای عجیب و غریبی که از عرفا نقل شده. گرچه هنوز هم به معنا، گرایش دارم اما به نظرم تنها راز ماندگاری "مهربانی"ست. مهربانی نیازمند حضور در لحظه است. اینکه ما توی عوالم درونیمان غرقیم، ما را نامهربان کرده. به نظرم فهم همان یک شعر مولانا که "از محبت خارها گل میشود" برای دنیا و آخرت آدم کافیست.
#نسیم_صدرالدین
#نامه