پیری

نام داستان: پیری

نویسنده:ناصراعظمی

تمام خیابان‌ها را برف فرا گرفته بود.

چند بچه گوشه پیاده‌رو برای آدم‌برفی‌شان هویج می‌گذاشتند.دو عاشق به هم گلولهٔ برفی پرتاب می‌کردند.

ناخودآگاه خون گرمی در بدنم دوید.

شروع کردم به سر خوردن روی برف‌ها. گلوله‌ای هم به سمت کاجی پرتاب کردم. چند کلاغ سرمازده از شاخه‌هایش پریدند.

بعد از مدت‌ها دیگر درد و رنجی حس نمی‌کردم. انگار پسربچه‌ای هشت‌ساله بودم که بی‌اجازه از خانه بیرون زده و دارد خوش می‌گذراند.

به خانه رسیدم. همه‌جا ساکت بود.

کنار آینه کتم را درآوردم و شال گردنم را باز کردم. خواستم برف نشسته روی موهایم را بتکانم.

نرفت.

دستم را چند بار دیگر روی سرم کشیدم.

آن سفیدی، برف نبود.
موهایم سفید شده بود.