
در گوشهای تاریک و نفرینشده از دنیای نامتعارف، در اتاقی دودگرفته و غبارآلود، به خودم در آینه نگاه میکنم. شخصی آشنا، شبیه خودم، با چشمهایی گودرفته و سیاهشده میبینم.
موهای سرم کمپشت و سفید شدهاند.
هنوز سی سال هم ندارم. آیا آینه حقیقت را میگوید؟ همین دو ماه پیش بود که خودم را در همین آینه دیده بودم.
نه، این شخص من نیستم! چیزی در درونم او را انکار میکند.
دستهایم را به صورتم نزدیک میکنم. گرمای صورتم را حس میکنم و سریع دستهایم را پس میکشم. این مغز درون این سر چگونه تاکنون ذوب نشده است؟
با خودم میگویم: چه آینه دروغگویی! باید فردا بشکنمش.
سر تا پایم را ورانداز میکنم. چگونه به این روز نکبتبار افتادی؟ اگر جای دیگری متولد میشدی، آیا باز هم اینقدر زشت و کریه از آب درمیآمدی؟
سرم درد میکند؛ انگار کسی درون آن سیمی را میکشد. نه، بیشک زندگی من اینگونه نبود.
به دستهای پینهبستهام نگاه میکنم. این دستها روزگاری عاشق ساز تنبور بودند. حتم دارم اگر در جای دیگری به دنیا آمده بودند، حالا دستهای استادی ماهر بودند؛ یا شاید کوزهگری چیرهدست که برای معشوقههای کمسنوسالش جام شراب میساخت.
اما حالا چه؟
مغزم سوت میکشد. این مغز اگر در جای دیگری به دنیا آمده بود، شاید نویسندهای پرکار میشد؛ یا شاعری دلسوخته که تنها برای پاییز و برگهای سمجی شعر میسرود که برخلاف طبیعت، دوست داشتند به شاخههایشان چسبیده بمانند.
اما حالا چه؟
کمکم درونم منقلب میشود. شاید این بدن، میراثی از تمام بزرگان جهان باشد؛ اما حالا در جای اشتباهی به اسارت روحی زخمخورده درآمده است.
و این روح...
احساس میکنم از جنگ جهانی اول و دوم جان سالم به در برده است. آری، این زخمها و ترکشها متعلق به سالیان دورند. حالا میدانم این روح چگونه وضعیت اسفبار امروز را تاب میآورد. چند موشک و چند کشته، برایش چیزی شبیه یک بازی کودکانه است. از نبودنها و فقدانها گذشته؛ راهش هرگز هموار نبوده و از شیبهای پرپیچوخم روزگاران عبور کرده است.
از تشعشعات هستهای هیروشیما تا قحطی شهریور بیست خودمان.
حالا میدانم این گرما از کجا میآید.
این روح در بدنم مقدس است. انگار یک روح اساطیری است.
گاهی با دیدن مرگ یک بچه احساس گناه میکند.
شاید روح اوپنهایمر باشد، چه میدانم!
نویسنده:ناصراعظمی