
داستان مینمال تماشاگران مرگ
نویسنده:ناصراعظمی
برای دیدن قیمتهای نجومی سری به بازار زدم.
هنوز چند قدم بیشتر برنداشته بودم که دود از سرم بلند شد. با دیدن قیمتها انگار سالها در خواب بودهام. همهچیز به شوخی مسخرهای میمانست؛ شوخیای که کسی نمیخندید.
ناگهان دیدم جمعیت داخل خیابان به سمتی میدوند. موج آدمها مرا هم با خود کشاند. مقابل پاساژ پلاتین ایستادیم. مردی سیوچند ساله روی لبه بام ایستاده بود و قصد داشت خودش را پایین بیندازد.
شاید فشار این زندگی مضحک بر او غلبه کرده بود. شاید دیگر توان ادامه دادن نداشت. آن بالا میان ماندن و رفتن، با خودش کلنجار میرفت.
اما پایین، ماجرای دیگری جریان داشت.
مردم گوشی به دست ایستاده بودند؛ آماده شکار لحظه سقوط. هیچکس فریاد نمیزد «برگرد». هیچکس نامش را صدا نمیکرد. همه منتظر بودند.
پچپچها کمکم بلند شد:
پس چرا نمیپره؟
جرأتش رو نداره.
این همه وقت معطل کرد.
به مرد روی آن لبه ی پرتگاه نگاه کردم. از آن فاصله شبیه همه ی ما بود؛ شبیه آدمهایی که پایین ایستاده بودند و زندگی را به دوش میکشیدند. نمیدانستم چه چیزی او را تا آن نقطه رسانده است.
بیست دقیقه گذشت.
سرانجام عقب رفت. از لبه فاصله گرفت. انگار منصرف شده بود.
جمعیت آرامآرام پراکنده شد؛ با چهرههایی که بیشتر ناامید بودند تا آسوده.
آن روز چیز عجیبی دیدم.
شوخی با مرگ را نه؛
تماشاگران مرگ را.