بیقرار

بادِ بی‌قراری، از تابستان می‌وزد
دلِ من، هوسِ شهری دگر دارد
بویِ تنهایی
می‌پیچد از بوستانِ کناری
و شاخه‌ی انگور،
در تبِ این بیماری
لبخند می‌زند...

نه آبی هست،
نه برقی،
نه بادی که نفس را بشوید
راه می‌افتم
تنها،
بی‌صدا

افکارم،
چکه‌چکه،
می‌افتند از ذهنم
و ابرِ غم،
در دلِ شب می‌بارد

می‌دانم
آسمان، آن‌سوتر،
خوش‌رنگ‌تر است
و در این‌جا،
همه‌چیز را دود گرفته
حتی فکرِ من را...

می‌روم،
شاید چشمانم مست شود
از آن همه رنگ

دلم،
گرچه ناامید است،
کاسه‌ای از صبر
در خود دارد هنوز

باد،
نامِ مرا
می‌برد، بازمی‌آورد
و زمان،
با تازیانه‌اش
بر پشتم می‌کوبد

چه جای نگرانی‌ست؟
آنجا
کسی یادِ کسی نیست
فراموش‌کارند همه

باد،
حافظه را با خود می‌برد
و آدم‌ها،
بی‌وزن،
مثل قاصدک
می‌لغزند بر زمین

من اما
کفشدوزکی‌ام
خسته،
زخمی،
در میان پای لنگِ آدم‌ها

نپرس از دلتنگی‌ام
فنجانی ترک‌خورده‌ست

و هوسِ دیداری
در دلم می‌جوشد

به هنگام بهار...

شعر:ناصراعظمی
به‌هنگامِ بهار...