از وقتی که دنیای درونی خودم رو شناختم درگیری بزرگی همیشه همراه من بود،
با وجود نظر بقیه که معتقد بودن بچه با اعتماد بنفس و در برخی اوقات پررو ای هستم، من یه جاهایی به شدت از ابراز وجود فراری بودم و البته هستم!
هیچ دلم نمیخواست به تنهایی وارد فضای جدیدی بشم ولی وقتی اینکار رو میکردم از نظر بقیه رفتارم شبیه آدم های خجالتی نبود
تمایلی به شروع مکالمه با آدم های ناآشنا نداشتم در عین اینکه وقتی اونها برای آشنایی جلو میاومدن به خوبی باهاشون برخورد میکردم.
و یه عالمه مثال مشابه دیگه
تا اینکه بزرگتر شدم و در مورد تیپ های شخصیتی بیشتر فهمیدم و کشف کردم که من یک انسان درونگرا هستم نه خجالتی !
من دلم میخواد توی دنیای خودم سیر کنم،تمایلی به در جریان گذاشتن بقیه ،حتی افراد نزدیک زندگیم ، از درونیاتم و اونچه در ذهنم میگذره نداشتم و ندارم.
در عین حال شوق و میل عجیبی به نوشتن دارم
از وقتی سواد نوشتن پیدا کردم محال بود من جایی باشم و اونجا وسیله نوشتن نباشه و این شوق با بیشتر شدن سنم بیشتر و بیشتر شد
پس اینجام که بیشتر از قبل بنویسم
و نوشته هام رو با بقیه به اشتراک بذارم
و درونگرایی خودم رو هم با روباه نارنجی بودن حفظ کنم:)