
تو را میشناسم. دختر کوچکی بودی که حتی وقتی ما را خلق نکرده بودی میدانستی قرار است آنقدر دوستمان داشته باشی که خلقمان کنی و با تکههایت سر پا نگهمان داری. چرا اینقدر دوستمان داشتی، و داری، و اینقدر بخشنده بودی، و هستی؟
وقتی به این فکر میکنم، در دلم میگویم باید خیلی فرشته باشی. من را ببخش. من فقط بلدم به پاکترینها بگویم فرشته و برای همین به تو هم همین را میگویم، با این که میدانم خدایی و فرشته برای تو بودن خیلی کوچک است. الان هم هر چه نگاه میکنم، روی شانههایت شیطانی نداری. برای این هم من را ببخش. پاک تو را با مخلوقهایت اشتباه گرفتهام.گاهی فراموش میکنم تو روی شانههایت شیطانی نداری که دیوانهات کند چون مخلوق نیستی.
هنوز یادم هست که افسانهها میگفتند ما، تمام دنیا، از اول در قلب تو زندگی میکردیم. نه قلب تپندهای که در سینهی تو بود؛ بلکه در قلب تپندهای که تو با مهربانی از سینهات بیرون کشیدی، به ما بخشیدی و ما با وقاحت آن را دزدیدیم و بعد نابودش کردیم. میدانم زمان مناسبی برای پرسیدن نیست، اما ما واقعا آن را دزدیدیم؟ دزدیدیم که نابود کنیم؟ شنیدم بعد از آن بهشت را در جای خالی قلبت گذاشتی، آیا این درد ارزشش را داشت؟ چگونه توانستی اینقدر بخشنده دوستمان داشته باشی؟ چگونه توانستی سخاوتمندانه منتظر برگشت ما بمانی؟
من افسانهها را باور کردم و بعد دیدم. دیدم که تو آخرین تکهای که برایت مانده بود را از دست دادی تا شاید ما باز چیزی به جز پوست، گوشت و استخوان باشیم اما ما حتی اینها را هم از دست دادیم. ما، به جز خودمان، بهشتی که جای خالی قلب تو بود را هم از دست دادیم. اگر جلوی تو را نگرفته بودم، تمام خودت را میدادی تا ما باز هم بمانیم، نه؟ واقعا ارزشش را داشتیم؟ ارزشش را داریم؟
میدانم هر بار که درد میکشیدیم، با ما درد میکشیدی. میدانم هر بار که میمردیم، تو هم با ما میمردی. مطمئنم یک بار هم ما را به حال خودمان رها نکردی. تو هر رنج ما را صبورانه در خودت میکشیدی تا دیگر برای ما نباشد. آیا هیچوقت گریه کردی؟ فکر نمیکنم کرده باشی. فرشتهها گریه نمیکنند و فرشته برای تو بودن زیادی کوچک است.
خدای عزیزم، چشمهایت را ببند و بگذار این یک بار من درستش کنم.نمیتوانم ببینم تو جوری از بین بروی انگار که از اول نبودهای. خوب خواهیم شد. قول میدهم. دستهای استخوانی این مردم زنجیرهایم را گرفتهاند و میخواهند زنده بمانند و من نمیتوانم بایستم تا زخم کتفهایت را ببندم؛ اینطوری آنها زنده میمانند. فعلا فقط باید تو را ببرم. باید از اینجا دورت کنم. میخواهم نجاتت بدهم و بگذارم من و قلب تو، با هم خاکستر بشویم.
پینوشت: این عکس و این نوشته، برای آهنگ angles don't cryئه. فکر کنم ellise خونده باشتش.