
دست، دست را میگیرد. منِ غبارآلود بیرون این دو دست شکاک به وجودنداشتنم میاندیشم. بله، من وجود ندارم. دستها سکوت نکردهاند و من میان آنها نیستم.
به خاطر دارم که یک سال قبل گفته بود "سکوت این نیست که بینشان حرفی نباشد. سکوت موجود جامدیست که هوای بینشان را میبلعد طوری که نفس کشیدن سخت باشد و در گلو جا خوش میکند و هر کلمهی بالاآمدهای را میجود." و من فکر میکنم منِ کوچک چگونه او را میترسانم؟
او از من، زمانی که وجود دارم، میترسد. او، از من، زمانی که در آن دست دیگر وجود دارم میترسد. و او خوب میداند حتی اگر صدا نباشد، تا زمانی که بین دستها فضایی نباشد من وجود ندارم.
من خودم را تعریف میکنم. فضای بین دستها، آنجا که حرف یا کلمه نیست ولی صدا هست، همان زمان که صدا نیست و حرف نیست، همان موقع که دیگر نفسش بیدار نیست و همان مکان که مترو، متروی پرسروصدای قاتل، دیگر نفس نمیکشد و تو نمیشنوی و پرستو پرواز نمیکند و هوا جیغ میکشد و خدا عاشقانه نمیبخشد و کتابها کلمات مرده پرتاب نمیکنند و فرشتهها خواندن ستایش اول کتاب را بلد نیستند و شیطان بلد است و دقیقا همانجا، همانجا که همهی موجودات ناموجودند، من هستم. نمیخواهم بگویم که نیستم. ولی فکر میکنم درست و دقیقش همین است. من حتی وقتی هستم هم، نبودن معنا میشوم.