هر روز منتظرم شما من رو نخونید. طبیعیه. محتوای خاصی تولید نمیکنم و کدوم گربهای محض رضای خدا موش میگیره؟ نه نه. شما گربه نیستید و محتوا موش نیست و مثال من جالب نبود. بهتر بود بگم وقتی کافی یا خوب نمینویسم، شما دیگه چیزی نمیبینید که بخواید بخونید و به خاطرش بمونید. آره. من هر وقت چیزی اینجا منتشر نمیکنم، منتظرم که ببینم دیگه هرگز من رو نمیخونید. و فکر کنم کسی آدمها رو برای ترک کردن محیطهای بیفایده سرزنش نمیکنه. میکنه؟
خوابم میاد و خستهم.
ولی گفتم یه چیزی بذارم که بگم زندهم و حداقل کاری کنم شما یکم بیشتر بمونید.
راستی، کدومش سختتره؟ امیدوار بودن یا ناامید بودن؟