
عزیز دورم، کاش آینه بودم. فکر نمیکنی آینهها بهتر میدانند و چیزی از آنها پنهان نیست؟ آن اولها، دلم میخواست آینهی جادویی خدا میبودم انعکاس چهرهاش را درونم میداشتم. آرزو میکردم دنیایی که خلق کرده، در درونم باشد. اما الان؟ مهم نیست چقدر فکر کنم دنیا احمقانه است و چیزهای کوچکی_که فکر کنم تو باشی_من را به این زندگی وصل کرده باشند، مهم نیست امروز بخواهم زنده باشم و فردا بخواهم بمیرم، هیچچیز مهم نیست. وقتهایی مثل الان، دلم میخواهد در بغلت بخوابم و بیدار نشوم. دلم نمیخواهد آینهی کس دیگری جز تو باشم. دلم میخواهد خودت را همانطور که هستی درونم ببینی و دنیایت را هم.
کاش فقط کمی، و فقط و فقط کمی، بلد بودم بدانم چگونه دوستت بدارم، و چگونه بگویم که دوستت دارم که واقعی باشد و شبیه جوری که خودم دوست دارمت نه جوری که بقیه، بقیه را دوست دارند.
دلم میخواهد همهی لحظاتمان را به خوبی ثبت کنم و به یاد بیاورم. چون که میخواهم زنده بمانم و هرچقدر هم که اگزیستانسیالیسم در نظرم احمقانه باشد، تو میتوانی دلیلی باشی که دیگر در نظرم احمقانه نباشد. همانی که بهش میگویند "معنای زندگی" و بهش میگویم "گرهی زندگی" و بعد از آن معنا، دیگر یک پوچگرا نیستی.
راستی، تا به حال به این فکر کردهای که چقدر دردناک است که قرار نیست بتوانیم خدا را ملاقات کنیم؟ واقعا دلم میخواست بتوانم مستقیما ملاقاتش کنم و کمی از زیر زبانش حرف بکشم. دلم میخواست چیزی باشد که نداند؛ مثلا این که در دل کوچک من چه میگذرد. اما او میداند. و نه فقط این، که میداند در دل آبی کوچک تو و بقیه_که دلشان آبی و کوچک نیست_چه میگذرد. میدانی این یعنی چه؟ یعنی مهم نیست بشر_که ما باشیم_به کجا برسیم. او همواره، همهجا هست و میداند که ما چه چیزی را میدانیم و میداند چه چیزی را نمیدانیم و برعکس ما، هرگز این چیزها را فراموش نمیکند. خلاصه که عزیزم، گیر عجب خدایی افتادهایم و چقدر من دوست دارمش، و کاش دوستم داشته باشد.
فکر کنم امیدوارم که حالا حالاها یادت به این که من ویرگولی دارم که در آن مینویسم نیفتد و فکر نکنی که نکند دیگر link نوشتههایم را با تو به اشتراک نمیگذارم و دنبالم نگردی و این نامه را پیدا نکنی. خلاصه که عزیزم، کاش کمی بیشتر بلدت بودم. کاش آینهات بودم.