کتابِ "و آنگاه هیچکس نماند." اولین کتابیه که من از آگاتا کریستی خوندم. وقتی اسمش رو گوگل کردم دیدم که نویسنده گفته این داستان پیچیدهترین داستانی بوده که باهاش دستوپنچه نرم کرده و نوشتنش تجربهی چالشبرانگیزی رو براش به جا گذاشته و من فکر میکنم خوندنش هم برای شما همچین تجربهای خواهد بود.
شخصی تصمیم گرفته ده نفر رو به روشهای مختلفی به یه جزیره دعوت کنه. ده نفری که راز قاتل بودنشون رو از همهی دنیا مخفی کردن، همهی دنیا به جز فرد دعوتکننده که به نظر میاد راز اونها رو میدونه و میخواد عدالت رو در موردشون اجرا کنه! (و هنوز از خودم میپرسم آیا میتونست و این حق رو داشت؟)
من عادت دارم بخشهایی از کتاب که برام جالب بودن و یا در موردشون نظری داشتم رو برای خودم یادداشت میکنم و میخوام اینجا هم اون بخشها رو قرار بدم و اگه نظری داشتم، نظرم رو بنویسم.
«خانم امیلی برنت با پیراهنی سیاه در اطاقش نشسته بود و انجیل میخواند: کافران به چاهی میافتند که خود کندهاند، در تاری که خود تنیدهاند گرفتار خواهند آمد. خداوند خوب میداند که چه کسی را مجازات کند. گناهکاران سزای اعمالشان را خواهند دید و به جهنم میروند.»
«-آن داستان حقیقت داشت! من آنها را تنها گذاشتم! تا خودم بتوانم زنده بمانم. ما در بیشهزار گم شده بودیم. من و چند نفر دیگر غذاها را برداشتیم و فرار کردیم.
ژنرال مکآرتور با ناراحتی گفت:
-تو افردات را رها کردی تا از گرسنگی بمیرند؟
لومبارد پاسخ داد:
-نه اصلا چنین قصدی را نداشتم ولی به هر حال زنده ماندن خواستهی هر بشر است، همانطور که میدانید مردن برای بومیان چندان مهم نیست. در این مورد آنها مانند اروپاییها فکر نمیکنند.
ورا سرش را بلند کرد و در حالی که به او خیره شده بود گفت:
-تو گذاشتی آنها بمیرند؟
لومبارد گفت:
-همینطور است.»
بامزه نیست؟ این که بذارید یه نفر بمیره در حالی که کاری از دستتون براش برمیاد و تو دریغش کردید، در واقع قتله. نظر شما در مورد این جمله چیه؟
«بهترین چیز در مورد یک جزیره این است که وقتی پایت را در آن گذاشتی دیگر هرگز نمیتوانی جای دیگری بروی... همینجا همهچیز به پایان میرسد.»
«-نمیدانم، هیچچیز نمیدانم و چیزی که موجب ترس من شده است همین است که در این مورد نظری داشته باشم.»
«برنت با چشمانی درخشان پاسخ داد:
-شما فکر میکنید محال است خداوند گناهکاری را به سزایش برساند. ولی من چنین فکر نمیکنم.
قاضی با لحن نیشداری گفت:
-خانم برنت عزیز، تا آن جا که به کار من مربوط میشود میدانم که خداوند محکومیت و تنبیه گناهکاران را به عهدهی ما گذاشته است... البته کار سختی است ولی به هر حال...»
این رو که خوندم از خودم پرسیدم قاتلی که توی این دنیا به خاطر قتلی که کرده اعدام میشه یا حبس ابد میخوره، یا دزدی که دستش رو از دست میده، یا هرچی، توی اون دنیا خدا این مجازات رو کافی و عادلانه میدونه ؟
آیا عدالت اینه؟ آیا اصلا تقاص واقعی گناهها رو توی این دنیا واقعا میشه پس داد؟
یادم میاد توی انیمهی death note میگفت انسانها اینطورین که توی مدرسه در مورد این که اگه فرصت مجازات آدمهای بد رو داشته باشن چیکار میکنن حرف نمیزنن و اگه بزنن هم میگن ما نباید این کار رو بکنیم. البته این به نظر خود من جواب درستیه. و این بخش از انیمه من رو یاد این بخش کتاب میندازه. آیا خدا وظیفهی قضاوت و مجازات کردن رو به عهدهی ما گذاشته؟ واقعا؟
واقعا همینطوره؟
آیا عدالت میتونه به دست ما اجرا بشه؟ آیا ما حق داریم همدیگه رو مجازات کنیم؟
بله. من چیزهایی رو از این کتاب یاد گرفتم یا دست کم برای اولینبار بهشون فکر کردم و پیشنهاد میکنم این کتاب رو بخونید.