


عزیزم، سلام. فکر میکنم امروز پر از گذشته بودم، پر از خاطره. تابستان سال گذشته بود که دوباره شروع کردم به دیدن سریالهای کرهای و یادم هست نسل خورشید را دیدم، چندبار پشت سر هم. آنقدر که لحظه به لحظهاش را حفظ کرده بودم. از شخصیت یو شی جین خوشم میآمد. از این که آنقدر شوخ و آسانگیر، در عین حال جدی و مهربان بود خوشم میآمد. یادم هست که سر همه را با او خورده بودم. چند ماه بعدتر، سریال چینی the untamed را به خاطر wang yibo دیدم. سریال را که دیدم، کلا همهچیز را فراموش کردم و از xiao zhan خوشم آمد. در واقع اول از نقشی که بازی کرده بود خوشم آمد، wei wuxian. آن موجود شوخطبع، جادویی، خوشخنده، بازیگوش و منعطف با لبخند زیبای خرگوشی همهی آن چیزی بود که از دنیا میخواستم. چون از او خوشم آمده بود، مثل دیوانهها در یوتیوب، اینستاگرم و تلگرام دنبال ویدیوها و آهنگها و عکسهای بازیگرش، xiao zhan، میگشتم و آنها را دانلود میکردم. بعد میدیدم و او میخندید، میخندیدم. گریه میکرد، گریه میکردم. هر بار که لبخندش را میدیدم تمام وجودم را شوق فرا میگرفت. هرجا میرفتم از او صحبت میکردم و عکس و فیلمها را نشان میدادم.(الان همهی آنها را در گوشی قبلیام دارم.) من به خوبی با او آشنا شدم. بعد از audrey hepburn، تنها و آخرین سلبریتیای است که عمیقا دوستش دارم. اسم فندومش "پیترپن" است و من هیچوقت پیترپن نبودهام، فکر کنم من فقط شیفتهی هردوی آنها، wei و zhan، هستم. الان هم، آن موجود همهی چیزیست که از اوائل تابستان پارسال به یاد دارم. هنوز هم یادم هست به خودم قول داده بودم هر موقع که عصبانی شدم، به صدایش گوش بدهم و دیگر عصبانی نباشم. هنوز همینطور است، صدایش را که میشنوم خشمم فروکش میکند. او من را به آدم بهتری شدن تشویق کرد و wei این را نمیداند و نخواهد دانست چون در واقع وجود ندارد. zhan هم نمیداند، اما جایی در دنیا وجود دارد و اگر ببینمش همانجا سکته میکنم.
الان دارم faded را گوش میدهم. xiao zhan کاورش کرده و خاطرهی آن را هم به خوبی به خاطر دارم. لباس آبی کوتاهم را پوشیده بودم. همانی که مردم وقتی با آن من را میدیدند، نمیتوانستند به من زل نزنند و داشتم میرفتم سراغ کاری که بابا خواسته بود آن را انجام بدهم. یادم هست در مسیر برگشت سرم را به شیشهی اتوبوس تکیه دادم و آنقدر گوشش دادم و به شخصیتش فکر کردم که همانجا گریهام گرفت. هنوز هم وقتی به این موجود زیبا فکر میکنم گریهام میگیرد. دلم میخواهد ببینمش و بگویم چقدر جادویی و دوستداشتنی و قابلاحترام است و چقدر دوستش دارم و برایم ارزشمند است و میماند.
امروز با نانوا هم کلاس داشتم. کل راه برگشت را به faded و something just like this که کاور کرده گوش کردم و هی مردم. وسط راه، تاکسی برای یک نفر ایستاد و آن یک نفر به نظرم آشنا آمد. آشنا به نظرم رسید چون یک دست نداشت و موهایش کوتاه بود. در چشمهای من زل زد و خطاب به راننده گفت: «فلانجا.» راننده سر تکان داد و رفت و فرصت نشد بفهمم آیا واقعا آشنا بودیم یا نه، ولی جوری که به چشمهایم زل زد باعث شد فکر کنم شاید عشق در نگاه اول وجود داشته باشد. نه. من عاشقش نشدم. فقط فکر کردم اگر اینطوری در چشم کسی نگاه کند میتوانم شرط ببندم آن فرد تحتتاثیر قرار میگیرد.
از تاکسیها خوشم میآید. از این که در سکوت بشینم و آهنگ گوش بدهم و راننده مسیر خودش را برود خوشم میآید. فکر میکنم اگر از یک راننده درخواست کنم کل روز، کل شهر من را بچرخاند قبول نکند. یعنی اگر خودم راننده بودم قبول نمیکردم، حوصلهام سر میرفت.
آنجا، در تاکسی، dirty dirty را هم گوش دادم و دیدم دیگر آن احساسی که اوائل به آن داشتم را ندارم. احساسم به dark paradise هم عوض شده بود. تغییر احساساتم نسبت به آهنگها معمولا اتفاق نمیافتد تا زمانی که درکم و نظرم در موردشان تغییر کند و فکر میکنم دلم برای احساسات قبلیام تنگ میشود. در آخر، Ending را گوش دادم و فکر کردم دلم میخواهد سرم را به سرش تکیه بدهم و با هم بخوانیم و بعد برقصیم. من منتظرم. بیصبرانه برای همهی کارهایی که با هم انجام خواهیم داد و همهی لحظاتی که به اشتراک خواهیم گذاشت، منتظرم.
عزیزم، خداحافظ. امروز را همینقدر آغشته به خاطره و گذشته به خاطر بیاور.