سریاس باعث شد فکر کنم که نداشتن آدمها، تنهایی و بیکسی از این جهت خوبه که دیگه نمیترسی از دستشون بدی.
ولی میدونی چیه عزیزم؟ خوشحالم تو رو دارم که از دست دادنت بترسم و فکرش ناراحتم کنه. خوشحالم که اطرافیانم رو دارم. بودن شما کنارم میارزه به این که از این که از دستتون بدم بترسم. همین که ارزش داره یعنی خوبه.
یه جای آهنگ the moral of the story میگفت این که کسی رو برای دوست داشتن داشته باشی و از دستش بدی، بهتر از اینه که هرگز کسی رو دوست نداشته باشی و عمیقا باهاش موافقم. تصور از دست دادنت، من رو به مرز مردن میکشونه ولی اشکالی نداره. ما قول دادیم که با هم بمیریم.
نتونستم باهات زیاد صحبت کنم، دلم برات خیلی تنگ شده و عکسهات رو به جات میبوسم و فکر نکنم این یکی رو فعلا بتونی بخونی. چون بهت نمیگم نوشتمش و از خواص ویرگول همینه، هیچ notificationای وجود نداره که بهت بگه من یه چیز جدید نوشتم. راستی فکر کنم هنوز هم اینجا وجود نداری.
بعد از مدتها، باز هم دارم بابالنگدراز رو میخونم_این بار به زبون اصلی_و دلم میخواست میتونستم مثل جودی برات نامه بنویسم. کتابش همیشه آشنا، تازه و جالبه و فکر نکنم ازش خسته بشم.
پرتقال تو.