آن روز دستم را در جعبه فرو کردم و از خودم پرسیدم که چگونه است که "بو"، این چنین خوب در لا به لای ذرات ریز و یکدست شن به یادگار، ماندگار میماند؟ به خاطر داری؟
سرم را به سمتت چرخاندم و گفتم که ساحل میخواهم. نگاهم کردی و گفتی به قیافهام نمیآید که واقعا بخواهم. از تو پرسیدم پس چه چیز به قیافهام میآید؟
دستم را از جعبه در آوردی و شنهای نقرهای را از دستم تکاندی و نفس نکشیدی، حبسش کردی. سوالم را تکرار کردم و تو من را روی تخت نشاندی. کنارم نشستی و گفتی سوالم اشتباه بود. باید میپرسیدم پس به قیافهام میآید که چه چیزی را میخواهم؟
تو فکر میکردی همه چیز به من میآید، نه؟ آن لحظه من میخواستم شن باشم و فکر کرده بودی به من نمیآید، نه؟ میدانستی که من واقعا نمیخواستم ساحل باشم، میخواستم شن باشم. به سادگی میخواستم همان شنهای نقرهای تو در جعبهی گوشهی اتاق باشم؛ همانقدر قوی، بهیادآوردنی و ماندگار و تو نمیخواستی. فهمیده بودی ساحل بودن با تکهای از ساحل در اتاق تو بودن فرق دارد و من نفهمیده بودم. راستش هنوز هم نمیفهمم. هنوز هم ترجیح میدهم قسمت کوچکی از ساحل کوچک گوشهی اتاق تو باشم.
فراموشش کن. همهی این کلمات را سر هم کردم که به یادت بیاورم جای خاطرات در میان شنها امن است و هنوز هم هیچکس نمیداند چرا آنها بعد از سالها هنوز همان بوی روز اول را میدهند و همان تازگی را دارند. من هم میخواهم همینطور بیصدا و تازه، تا ابد خاطرات و بوها را با خودم حمل کنم.
پینوشت: پیشاپیش از چشمانت میخوانم که فکر میکنی یبوست گرفتهام و بله، گرفتهام. یبوست کلمات گرفتهام و آنها را به سختی به کار میبرم، خودشان نمیآیند. برای همین به دل نمیشینم. در واقع من و کلمات پراکنده و بیربطم به دل نمیشینیم. پس نامه را همینجا تمام میکنم و چیزی از خاطرات را به یاد نیاوردی هم مهم نیست. از دست ندادهای، هیچ چیز خاصی را از دست ندادهای.