



عزیزم، سلام. فکر میکنم امروز بسیار آغشته به جادوی آسمان، زمان، آهنگ و بهاری بود. به نظر تو گذر روزها ترسناک نیست؟ سر زندگیام شرط میبندم همین دیروز در دومینماه هجدهسالگی بودم و الان هفت روز از سومینماه میگذرد. ترسناک است، نیست؟ از این که کل پارسال را درس نخواندم ناراضی نیستم، به جای همهی آن زندگی کردهام. هرچند یکی دو هفتهی دیگر امتحاناتم شروع میشوند و هنوز هم هیچ نخواندهام و با این که از این طرف میخواهم زمان بایستد، از آن طرف دیگر دلم میخواهد زمان زودتر بگذرد و من از شر هووی بیادبم، کنکور، راحت بشوم. کنکور، این دزد قهار که بیخجالت بیشتر روز او را از من گرفته، را دوست ندارم.
امروز با نانوا کلاس داشتم، طبق معمول هر روز فرد. در تاکسی kiss while your lips are still red و when the wild wolves have gone را گوش دادم و دل به آسمان و فکر او دادم، آسمان با آن ابرهای سفید مستقل و آبی زلال. آیا هرگز موجودی سفیدتر از ابرهای سفید و گلهای رز سفید دیدهای؟! من ندیدهام. امروز امید را در آسمان پیدا کردم. موجود جادوییای که گاهی فراموش میکنم اگر اینجا اینقدر شفاف و زلال است، شاید در شهرهای دیگر اینطور نباشد. امروز، امید را در بچهای که بالای پلهها دستهایش را دراز کرد و منتظر ماند تا بغل شود هم دیدم.
راستی، به نظرت زبان بوقها بامزه نیست؟ یک ماشین در جواب چرخش یکهویی تاکسیای که در آن بودم، دو تا بوق زد که فکر کنم راننده آن را اینطور شنید: «حواست رو جمع کن و یه علامتی بده قبل از چرخیدن!» و راننده یک تکبوق زد به این معنی که: «ببخشید.» و همینطور که داشتم فکر میکردم بوقها حرف میزنند، دیدم یک گربه پرید جلوی ماشین و راننده باز هم بوق زد! با خنده به خودم گفتم ظاهراً گربهها هم زبان بوقها را بلدند. بوق میتواند زبان بینالمللی باشد، نمیتواند؟ و بعد فکر کردم راننده چطوری سایههای فرورفتگیهای کنار خیابان را با آدم اشتباه نمیگیرد؟ من هربار از دور فکر میکردم آدم باشند و تا ده قدمی متوجه نمیشدم چه خبر است!
سر کلاس نانوا، چیزهای جالبی یاد گرفتم. گفت آنها هرچیزی که در طبیعت باشد را فرزند خدا میدانند و خدا برای آنها از کلمهی الهه میآید، برای همین همهی فرزندان خدا را هم زن تصور میکنند. گفت برایشان، خدا زن است و طبیعت، فرزند او. امروز سر کلاس متوجه شدم چقدر عربی را بلدم و فکر کردم شاید از همان اول از یاد گرفتن زبانهای مختلف لذت میبردهام و خبر نداشتم.
وقتی داشتم برمیگشتم ابرها دیگر سفید نبودند و من هم شاد نبودم. redeemer گوش میدادم، ناراحت بودم و ابرها خاکستری بودند و با خودم فکر کردم با این که باعث میشوند دنیا سیاهسفید و گرفته به نظر برسد، باز هم دوستشان دارم. بعدش یادم آمد پریهایی وجود داشتند که موقع طلوع و موقع غروب، ابرها را بنفش، صورتی و گلبهی میکردند و یادم هست که پریای برای خاکستری کردن ابرها وجود ندارد. پس ابرهای خاکستری از کجا میآیند؟ یادم هست اولین درسی که وقتی بچه بودم سر کلاس نقاشی یاد گرفتم، سایه روشن بود و در بهار چقدر سایهروشن سبز دلانگیز است. دقت کردهای؟
عزیزم، خداحافظ. امروز را همینقدر سفید، سبز و بهاری به یاد بیاور.
پینوشت: آسمان واقعی همیشه از عکسهای به ثبت رسیده جادوییتر و زیباتر است.