

عزیزم، سلام. فکر میکنم به طور خیلی خلاصه امروز کور، کسل و بیریخت بود. هر روز یک روز بیشتر به امتحانات کوفتی نزدیک میشویم و استرس آنها بسیار روی صورتم تاثیر میگذارد. به علاوهی این استرس، نحوهی خوابیدن و غذا خوردنم هم پر از ایراد است و بخواهم اینطوری نگاهش کنم از سر تا پای زندگیام، به جز آن نقطه که او نام دارد، ایراد دارد. پس فقط نفس عمیق میکشم و میگذارم همینطور بیریخت بمانیم تا وقتی شرایط تغییر کند.
طبق معمول هر روز، داشتم حرفهایی که بهم زده بودیم را مرور میکردم و رسیدم به آن روزهایی که نمیخواستم بنویسم. راستش هنوز هم نمیخواهم و اگر میپرسی پس اینها، همین نامهها، چه معنیای دارند باید به تو بگویم که من نامهها را آدم حساب نمیکنم. در واقع آدم حساب میکنم، ولی نوشتن حساب نمیکنم. یادم میآید که یک بار که در قالب نامه چیزی را نوشته بودم و گفتند بهتر بود فلانجا را فلانطور نمینوشتم، گفتم این نامه است و نامهها هیچوقت قرار نبوده بدون نقص باشند. از وقتی یادم میآمده میتوانستم تنشان پیژامه و جوراب لنگه به لنگه بپوشانم و از زمین و آسمان حرف بزنم و حرفهایم مرتبط و پیوسته نباشند، فقط چون نامهاند و نامهها راحتترین موجودات نوشتهشدهای هستند که میشناسم. یادم هست به او گفتم فعلا نمیخواهم چیزی بنویسم و منظورم از چیزی نوشتن، نوشتن کتاب بود. فکر میکردم و میکنم که برای داشتن یک اثر زیادی کوچک و بیتجربهام، ضمن این که واقعا میل شدیدی برای نوشتن در خودم احساس نمیکردم؛ و نمیکنم. نوشتن، برخلاف خیلیها، برای من هوا برای زنده ماندن یا دلیل خوب شدن روحم یا هرچه و هرچه نبوده. من واقعا هنوز هم نمیدانم که چرا مینویسم، و یا اصلا چرا باید بنویسم؛ اما میدانم چرا باید برای اطرافیانم نامه بنویسم. چون کلمات قدرتمند هستند و در اطرافیانم احساسات را به وجود میآورند و من از دیدن این موضوع خوشم میآید. از این که میتوانم با این کار کوچک تحتتاثیر قرارشان بدهم خوشم میآید. همانطور که گفتم نامهها راحت و صادق و خودمانیاند و من دوستشان دارم. هم خواندن و هم نوشتن آنها من را سر حال میآورد. یادم هست وقتی در مورد ننوشتن صحبت میکردم، بابک به من گفت زمانی کنارش بگذارم که اینقدر در آن خوب نباشم و من به خودم گفتم باشد. در هر صورت تصمیم گرفتهام زندگی کنم و نامه بنویسم تا ببینم خدا چه میخواهد.
امروز، و کلا این روزها، زیاد با خودم میگویم که میدانم در دو سال آینده $ را از دست خواهم داد. صادقانه بگویم، فکر میکنم او هرچقدر که میتوانسته زندگی کرده و از این به بعد دیگر عمر مفیدی ندارد. البته من کسی نیستم که همچین نظری بدهم، ولی وقتی به روتین زندگیاش نگاه میکنم نمیتوانم فکر نکنم که خستهکننده است. و من از آنهایی هستم که فکر میکنم اگر قرار است خسته بشوم و بمانم پس همان بمیرم بیشتر خوش میگذرد.
راستی، تا به حال به این فکر کردهای که شاید ما از سوسکها احمقتر باشیم؟ همین الان به این فکر کردم. آدم ممکن است خاک را اشتباهی بخورد ولی یک سوسک هرگز.
و بله. جدیدا "جونم" افتاده روی زبانش و هر بار صدایش میزنم، آن را به من پس میدهد و اصلا حواسش به قلب نازک و حساس من نیست و انگار خوشش میآید من را اذیت کند. من هم هر بار میگوید میمیرم و بعد زنده میشوم و او اصلا منصفانه نمیجنگد.
و در آخر، خدای عزیز مظلوم صبورم که این دفتر را میخوانی و به هر روز من آگاهی، میشود بگذاری تابستان بشود و تابستان، سرد بشود؟ دوستت دارم. حتی اگر نگذاری زودتر تابستان، و تابستان سرد بشود، باز هم دوستت دارم. ولی باز هم بگذار زودتر تابستان بشود و من بروم این موجود را با استفاده از لبهایم خفه کنم تا از دست او و شیرینزبانی و ابعاد مختلف وجودش سکته نکردهام.
عزیزم، خداحافظ. امروز را همینقدر بیمصرف، کسل، مرده و آغشته به سکته به یاد بیاور.