

عزیز دورم، که به دلایلی میخواهم امروز شما را قدم نو رسیده صدا کنم، سلام.
من هرگز صبحها را فراموش نمیکنم. به یاد ندارم شبی را در زندگیام بدون دانستن این که فردا صبح میشود، صبح کرده باشم و امشب هم، که در واقع صبح فرداست هم، از این قاعده مستثنی نیست؛ حتی اگر اینطور به نظر برسد.(چون که این نامه را جوری تنظیم کردهام که نیمه شب به دستت برسد.)
باید به عرضتان برسانم که از این دور بسیار دلتنگ حضور گرم و شوختان در زندگیام هستم. گاهی آنقدر دلم میخواهد شما را به خودم فشار بدهم که یکهو چشمانمان را باز کنیم و متوجه شویم چهار چشمیم و دو روح و یک بدن چهاربخشه. متاسفانه دستم برای انجام دادن همچین کار مقدسی بسیار کوتاه است. پس دستان کوتاهم را جمع میکنم و با انگشتان کشیدهام، پیشتر با دستهای مادرم مقایسه کردهام، برایتان مینویسم.
همانطور که عرض کردم، دستانم را در دستان مادرم گذاشتم و کاشف به عمل آمد دستانم از دستانش کوچکتر است اما انگشتهای کشیدهتری دارم. خودم هم نمیدانم چرا اینقدر بالاتنهی ظریف و کوچکی دارم. مچ دستم را که نگاه میکنم، حس میکنم بدون زور و با یک فوت کوچک خواهد شکست. البته که فقط حس میکنم. بابا و من بارها کُشتی گرفتهایم_با دستهایمان_و میدانم برخلاف ظرافتم، بسیار قوی هستم.
داشتم فکر میکردم میتوانم این را به روحم هم تعمیم بدهم. از دور و حتی از نزدیک روح ظریفی دارم. تراشخورده و شکننده و به قول شما زاویهدار. آنقدر که انگار بادش بزنی ترک برمیدارد اما اصلا اینطور نیست. من و روحم بسیار جانسختیم.
خلاصه که من و روح جانسختِ ظریفم، دستهای نحیف و لاغر قدرتمندم، ذهن دوستدار شمای متزلزل و قلب تپندهام هر یک به نوعی در این آتشِ دوریای که خدا به جان من و شما انداخته میسوزیم و میسازیم. با این وضعیت، احتمالا وقتی بالاخره به شما برسم من، روح و بدنم چندین درجه تیرهتر شدهایم اما میدانم برای شما تیرگی بدنم حائز اهمیت نخواهد بود. در مورد تیرگی روحم هم، ذهنم فکر میکند برای شما اهمیت نخواهد داشت و امیدوارم چنین باشد.
در هر صورت شما با هر درجه تیرگی، بهترین سفیدکنندهی حقیقی روح منید. نه شبیه آن سفیدکنندههای دروغین که تلویزیون تبلیغ میکند، نه؛ یک عدد اصل جنس هستید و من دوست دارمتان.
نیمهی دیگر شما.