



عزیزم، سلام. فکر میکنم امروز بسیار قرمز، رقصان و آغشته به درد و عطسه بود. من بالاخره تمامی حرفهایی که زده بودیم را تمام کردم. همانهایی که صبح که بیدار میشدم، روزم را با خواندنشان شروع میکردم تا حرف نزدنمان به چشمم نیاید و بالاخره تمام شدند. همچنین بالاخره تمام نامههایی که نوشته بودم را هم پاکنویس کردم. برای همین دست راستم و بندهای انگشتم درد میکنند.
امروز، حشرهها هم به خاطر بادیاسپلش لیموییام من را لیمو اشتباه گرفتند و در گردنم جا خوش کردند و مجبور شدم دستانم را به خونشان آغشته کنم. بعدش بلند شدم و رقصیدم و رقصیدم و آنقدر رقصیدم که حس کردم دیگر پاهایم نمیتوانند من را نگه دارند. پس نشستم و عکس گرفتم و به این فکر کردم چقدر فیلتر به صورتم نمیآید.
الان که یک گوشه برای خودم نشستهام و The lady in red را، که chris de burgh خوانده، گوش میدهم به این فکر میکنم چقدر وسط آهنگش صدای برخورد پیرسینگ با دندان را میشنوم. بله. هر بار پیرسینگم به دندانم کشیده میشود همین صدا را ایجاد میکند و من تا اعماق روحم به خودم میلرزم. ولی نمیتوانم این آهنگ را دوست نداشته باشم. میگوید looking for a little romance و به خودم میگویم بله، ما همه به دنبال ماجراهای عاشقانهایم، نه خود عشق. همانطور که اریک امانوئل اشمیت در یکی از نمایشنامههایش گفته بود. این روزها به این نتیجه رسیدهام اشکالی ندارد که ما اینقدر عشق را دوست داریم. فکر میکنم من هم عشق را دوست دارم، فقط روش انتشارش را دوست ندارم، جوری که عشق را به مردم نشان میدهند دوست ندارم. میفهمم این کلمهی کوچک، چقدر در زندگی آدمها تاثیر دارد و چقدر همهچیز را متحول میکند. کمی بچهتر از الان که بودم، حتی فکر میکردم جدا شدن از کسی که دوستش داری آسان است. مثلا تا چند ماهی حال ناخوشایندی داری و بعدش درست میشوی. ولی استوری دوستی را در اینستاگرام دیدم و برای یک لحظه به این فکر کردم حسرت یک آدم واقعی، بزرگتر از این حرفهاست و بیشتر از چند ماه طول میکشد. همهی حرفهایم را پس میگیرم. عشق واقعا موجود خاصی است و کاش همانطور هم با آن خاص رفتار شود. و همچنان کاش همهی دنیا روی آن متمرکز نشود.
و بعدش میخواند the lady in red is dancing with me, cheek to cheek و من فکر میکنم من هم دلم میخواهد همینقدر نزدیک به او برقصم، هرچند که بلد نیستم برقصم.
میبینی چقدر هر روزم به او آغشته شده؟ خودم هم همینقدر به او آغشتهام. به او و آهنگها و خیالاتی که در واقعیت به خاطرشان آسیب میبینم. مثل آن گربهی خیالی که برای نجات دادنش پوست زانویم روی موکت کشیده شد، یا آن چراغ خیالیای که به خاطرش از لبهی مبل به پشت خوردم زمین.
عزیزم، خداحافظ. امروز را همینقدر رقصان، دردناک و قرمز به یاد بیاور.
پینوشت شمارهی یک: ببین وقتی داشتم در pinterest دنبال the lady in red میگشتم چه چیزی پیدا کردم، audrey عزیزم را:»»»»»»»»»»»
پینوشت شمارهی دو: از معدود فیلترهای اینستا است که با آن شبیه جن نمیشوم.