
تُرَنْجِ عزیز(همان مموش خودمان)، که امیدوارم این نامه آرزوی تو را هرچند برعکس یا جابهجا برآورده کند، سلام.
این اولینباری است که به جز ایدیا اینطوری برای کسی نامه مینویسم و قصد دارم منتشرش کنم و باید منتظر بمانم تا بیایی و بخوانیاش.(که منتظر نمیمانم و ذوقزده linkش را برایت ارسال میکنم.) راستش فقط آمدم چند کلامی حرف بزنم. از تو، با خودت و از طرف من. آمدم بگویم تو حامیای، آن حامی نه:»»، یعنی حمایتگر عزیز منی. همین که اولین نفری هستی که در این فضای غریبه_که الان به آن خوگرفتهام_من را دنبال میکنی و تشویقم میکنی که بنویسم، یعنی حامیای و من دوستت دارم خانم. بدان. خوشصحبت و منعطف و پر از شور و شوق برای زندگی کردن و چندبعدیای و من را هم شریک لحظاتت کردهای و چقدر خوشحالم که مرا پیدا کردی.
ببخشید که گاهی سرت را میخورم. آن هم اینقدر زیاد. لطفا نگو که این کار را نمیکنم چون میدانم دقیقا اینطور هست. از خودم خبر دارم. فقط به سادگی من را ببخش.
گفتی نامه نوشتن هیجانانگیز است و گفتم نامه خواندن هیجانانگیزتر است و گفتی دلت نامه میخواهد، با تمبر. من نمیتوانم برایت تمبری بچسبانم، که ای کاش میتوانستم این آرزوی کوچکت را برآورده کنم و بالاخره یک روز میتوانم، اما بلدم نامهی بسیار عقبافتادهی تولدت را بنویسم.
از کجا شروع کنم؟ بگویم به نظرم چه رنگی هستی؟ باشد. نارنجی. تو برای من نارنجیای. جسور، گرم و خوشبو با میل زیاد به زندگی. توی نارنجی با آن درک بهتری که از رنگها داری، میدانستی خوشسلیقهترین آدمی هستی که میشناسم؟
به این که چه فصلی هستی هم فکر کردهام. به نظرم تابستانی. تابستان سبز است، رنگیرنگی است، مثل بهار دمدمیمزاج نیست که یک لحظه سرد باشد و یک لحظه گرم، تعطیل است، فرصت تفریح هست. تو و تابستان خیلی بهم میآیید. تازه، تابستان لحظهشمار سرماست و من دلتنگش هستم، همانقدر که دلتنگ دیدن تو هستم.
هزاران بار به تو گفتهام و باز هم میگویم، هنر به تو میآید. صحنه به تو میآید، رنگ به تو میآید. تو و آن دستهای زیبا که انکارش میکنی و رنگها روی آن و لاکهای مرتب، به نظرم باید وسط رنگها و بچهها و زندگی بشینی و بگذاری من از شما عکس بگیرم، که البته بلد نیستم ولی تو آنقدر زیبایی که بلد نبودنم را جبران میکنی، و مطمئنم از لبخند پسرم هم زیباتر خواهی بود. برازنده، شایسته و مشتاق. صبور، شنوا و دلربا. واقعا خوشحالم که وجود داری و از آن مهمتر، خوشحالم که در زندگی من موجودی.
دوستت دارم. ممنونم که دوست من هستی، "هستی". ببخشید که آروزیت را ناقص برآورده میکنم. قول میدهم یک روز به اندازهی خودت حامی باشم.
بوسهی همیشگی خدا روی پیشانیات.

پینوشت: امیدوارم تمبرش شبیه آرزویت باشد. اگر نیست، متاسفم.