
عزیز دورم، سلام. گاهی احساس میکنم احساساتم به شما از روزنههای بدنم بیرون میزنند. از پوستم، نگاهم، نفسم، صدایم و به جایی میروند که فکر میکنم به آن میگوییم هوا. تصور میکنم هوا یا باد یا هر آنچه که شما دلتان میخواهد احساساتم را بوسهای میکند بر روی روح شما. همچین وقتهایی آهنگ میگوید زمانی خوشحال خواهد بود که با شما تنها باشد و تپش قلبم تایید میکند. به من میگوید هیچکس نمیتواند بگوید که قلبت کجاست و قلبم میگوید درست است، خودش به خوبی میداند کجاست. فکر میکند جاییست بین استخوانهای قفسهی زیبای سینهی شما. همهی من، جاییست میان قفسهی سینهی شما.
این وقتها تنها کلمهای که از چشمان و دهانم خارج میشود چیزیست شبیه به کاش. شاید کاش هم نه، بیشتر شبیه آه است. شاید هم هردو. آه و افسوس که زمان و مکان دوستمان ندارند و کاش داشتند. کاش زودتر بدارند. از دست زمان و مکان شاکی نیستم. به من و شما فرصت دادهاند چیزهایی را تجربه کنیم که اغلب مردم تجربه نمیکنند و این را دوست دارم. حتی گاهی صبر کردن و تصور کردن را هم دوست دارم. اما گاهی هم مثل الان بچه میشوم و لوس میشوم و دلم میخواهد اتوبوس شبانهی خدا من را صاف در اتاق شما بیندازد. یاد حرف شاملو میافتم که آیدا را دوست، دوست، دوست داشت. فکر میکنم من شما، شما، شما را دوست، دوست، دوست دارم.
_موجود درون قفسهی سینهی شما.
پینوشت: نظر شخصی من را بخواهید قلب و مغز سر و تهشان یک کرباس است و فرقی ندارند، پس همهی من که درون شماست باید همین تصویر باشد. هرچند بهتر بود یک آدم کوچولو پیدا میکردم، چون همهی من بیشتر از مغزم است.