

عزیز عزیز عزیز دلم، سلام.
دیشب نه وقت شد، و نه خواستم که ازت این رو بپرسم: ولی آیا منظورت من هم بودم؟ شاید بودم. اگه بودم، و اگه نبودم، آیا کاری از من برای درست دوست داشتنت بر میاد؟ آیا کاری از من، برای درست وجود داشتن برای تو بر میاد؟
امشب، دارم توی ناامیدی، غم، ترس و اضطراب گم میشم و تو نیستی که نجاتم بدی. نه. در واقع یه چیزی بیشتره، اما از من برنمیاد که ازش صحبت کنم یا نشونش بدم. و راستش مطمئن نیستم اگه بودی هم میتونستی نجاتم بدی، ولی شاید اونطوری کمتر تنها میبودم. و فکر کنم حتی اگه بودی هم، خودم نمیذاشتم کنارم باشی.
ظهر خوابیدم. اون خبر وحشتناک رو شنیدم، سر شدم و خوابیدم. گریهم نگرفت، اون موقع گریهم نگرفت. خوابیدم و الان بیدار شدم و تا میتونستم گریه کردم، و هنوزم میکنم. حتی الان که دارم مینویسم، دارم اشک میریزم. کاش زمستون بود، کاش بارون بود، کاش دوچرخه بود و کاش میتونستم برم بیرون و جیغ بکشم و به بغل یه آشنا فرار کنم. احساس میکنم دارم از شدت پریشونی، روانی میشم.
ناامید شدن بعد از یه امیدواری بزرگ وحشتناکه. هرچند که من بعدا، باز هم انتخابش میکنم. اما الان، چارهای جز صبر کردن و منتظر موندن ندارم. باید منتظر بمونم، و امیدوار. فکر میکنم نمیشه با ناامیدی منتظر بود، درست نمیگم؟ باید منتظر بمونم بهم خبر بده تا بتونم پیشت برگردم. بیشتر از این که ناراحت باشم چرا نتونستم بیام، میترسم که فراموش بشم و نتونم بیام. این ابدیه. میفهمی دارم از چی صحبت میکنم؟ ناراحتیم از ناتوانیم در برگشتنم به کنار، میترسم فراموش کنه برام بلیت بخره و تا ابد دور از تو گیر بیفتم. این بار ازت خداحافظی نمیکنم. توانایی صحبت کردن باهات رو ندارم.