ویرگول
ورودثبت نام
نارَنْج
نارَنْجخواهرِ تُرَنْج.
نارَنْج
نارَنْج
خواندن ۲ دقیقه·۵ سال پیش

"فعلا نمی‌دانم چندمین روز از چندمین ماه قطعا هجده‌سالگی"

عزیزم، به ترتیب همین عکس‌ها
عزیزم، به ترتیب همین عکس‌ها
آماده شدم برای
آماده شدم برای
حرف زدن با تو.
حرف زدن با تو.

عزیزم، سلام. غول امتحانات را، که این همه نگرانش بودم، به سلامت کشتم. اصلا غول‌ها را می‌کشند؟ نمی‌دانم. بیا بگوییم به سلامت از کنار آن‌ها عبور کردم؛ این بیشتر از کشتن‌شان به من می‌آید. خب، می‌دانی که من حتی سوسک‌ها‌ را هم نمی‌کشم و با کشتن‌شان‌ به روش‌های‌ وحشیانه، مثل له‌ کردن، مخالفم. حاضرم با آن‌ها مذاکره کنم اما قتل‌؟ نه، متشکرم. این از من برنمی‌آید؛ حداقل نه وقتی عصبانی نیستم.(و همه‌ی‌ آدم‌ها می‌توانند موقع عصبانیت قاتل باشند، نه؟)
راستی عزیزم، گوش‌هایت‌ را برای چند ثانیه به لب‌های‌ من قرض بده. نه! فعلا نمی‌خواهم آن‌ها را ببوسم. می‌خواهم راز کوچکی را با آن‌ها در میان بگذارم. رازی که فقط من و گوش‌های تو آن را خواهیم دانست و بعد من، با بوسه‌هایم‌ دفن‌شان‌ می‌کنم: به یاد نمی‌آورم‌ چگونه می‌نوشتم، بگو حتی یک ذره! این شبیه نوشتن همیشگی من نیست، هست؟ خودم که حس‌ نمی‌کنم باشد. البته این هم هست که طبق معمول همیشه‌ی‌ این ساعت، آلوده به خوابم و خود این موضوع، کم تأثیرگذار‌ نیست.
بسیار خسته و کمی نگران هستم؛ امیدوارانه منتظر و منتظرانه‌ هم امیدوار، دارم سعی می‌کنم امشب را صبح کنم. فکر می‌کردم انتظار خوب است. اما فکر می‌کنم که می‌خواهم برای مدتی دیگر اینطور فکر نکنم؛ اما چاره‌ای هم ندارم. مثلا من فعلا حالم از منتظر بودن بهم می‌خورد اما منتظرم فردا کاملا بیاید و بهتر از دیروز باشد. نه که دیروز بد بوده باشد، نه. و نه که امروز، امروز نباشد و به عبارتی وجود نداشته باشد.(چون من هنوز بیدارم، امروز فقط امروز است و وقتی بخوابم و بیدار بشوم، فردا شروع می‌شود.)فقط واقعا چاره‌ای ندارم جز این که منتظر بشینم ببینم فردا چه خواهم کرد، چه خواهد شد و چه خواهد کرد.
در مورد امید هم دچار همچین اشتباهی بودم. فکر می‌کردم خوب است که امیدوار باشم. یا بهتر است بگویم که فکر می‌کردم اشکالی ندارد که امیدوار باشم. خب اگر نمی‌شد هم نشده بود دیگر! برای مثال، امید داشتم، و هنوز هم دارم، که آن اتفاق بیفتد. ولی این دیگر احساس درستی ندارد و فکر نمی‌کنم اگر نشود هم نشده است دیگر! آخر این امید عزیز، من را از اتفاق نیفتادن‌ ترسانده و احساس می‌کنم غلط کردم که امیدوارم. نمی‌خواهم باشم. یعنی چه که اگر نشود هم نشده است؟ چه معنی‌ای‌ دارد؟ اصلا باید بشود.
مموش یادم انداخت که نامه نوشتن را دوست دارم. دلم می‌خواهد سال‌ها بعد، این‌ روزها و تو و نامه‌ها را به خوبی یاد بیاورم. و دلم می‌خواهد با تو بنویسم.
عزیزم، خداحافظ. امروز، تنها چیزی که هستم پشیمانی‌ست‌. همین‌طور به یادم بیاور.

داستاننویسندگی
۵
۳
نارَنْج
نارَنْج
خواهرِ تُرَنْج.
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید