
میگن هرچیزی رو بهتره توی سن خودش و به جای خودش تجربه کنی و میدونی نتیجهی این شکلی زندگی نکردن میشه چی؟ میشه این که ما نه توی دنیای بزرگترها جایی داریم نه توی دنیای کوچیکترها. چون که ما هیچ موقع برای دووم آوردن پستی و بلندیهای این زندگی خیلی آدمْ بزرگ نبودیم و دردناکتر از آدمْ بزرگ نبودن اینه که ما درست حسابی بچه هم نبودیم.
به خودمون و اغلب اطرافیانمون که نگاه میکنم، میبینم همهمون از مرحلهی دوران ناشاد و پر از استرس و ناکامی کمالگرایی پریدیم توی دوران سخت و تلخ بزرگسالی. از حیاط خونهی مادربزرگه پریدیم توی دغدغهی پرداختهای عقبافتادهی اجارهی خونهای که برای این که بتونیم با مرزبندی بیشتری زندگی کنیم افتادیم توی دامش. چه دام شیرینی هم نبود این استقلال.
و از مدرسه مستقیما پرت شدیم به دنیای کار؛ کار برای بقیه یا کار برای خودمون و دچار قسطهایی شدیم که زندگی والدینمون رو سیاه کردن و همیشه میگفتیم ما زیر بار قسط نمیریم و عزیزم دیدی مجبور شدیم بریم؟
از یونیفرمهای تمیز و لباسهای رنگی رنگی و قیافههای خوشحال و بدنهای تکیده و ورزش بعد از مدرسه رسیدیم به لباسهای مشکی؛ خاک کار کردن نشست رو تنمون و خستگی صورتمونو چروک کرد و مگه از گذشتههای نه چندان دور برای ما جز یه بوی خوش و یه امید نصفه و نیمه چی مونده؟
و ای کاش اونقدر میدونستم آینده چی پیش روی ما میذاره که بتونم دست بذارم روی شونههات و بهت بگم ببین عزیزم، ببین دردی که امروز داریم متحملش میشیم فردا از ما چی میسازه! تحمل کن، ارزششو داره. و تو بهم نگاه کنی و بهم بگی فردا با دردهای امروز دیگه مگه مهمه که چی میسازه؟ یه آدم قوی؟ یه آدم مستقل؟ یه روانشناس؟ یه دکتر؟ مگه من به جز یه آدم نرمال بودن چی میخواستم؟!
و من میدونم که جملات به نظر زرد و کلیشهای و امیدوارانهی من چنگ میزنن به جونت و نمیتونی باورشون کنی، و میدونم مثل آب خوردن از پرتگاه گلوت بغضتو قورت میدی و به من لبخند میزنی ولی نمیتونی نگاه ناامیدتو ساکت کنی چون داری درد میکشی.
و ای کاش میشد دردها و نگرانیها و سنگینی غمهاتو ازت بگیرم. ای کاش دیوانهسازی بودم با یه مکانیزم برعکس. کاش میتونستم همهی سیاهیهای درونت رو بکشم بیرون و فراموش میکردی همهچیز رو.
کاش دنیا گاهی، گاهی و فقط برای چند لحظه، جای بهتری برای زیستن میبود.