
بغض همیشگی همراه دلتنگیهایم برای خودت، سلام. بهت میگویم بغض، چون از آنهایی هستی که دلم میخواهد تا ابد همینجا، در گلویم، جا خوش کنی. تو تنها بغضی هستی که دوست دارم همینجا بیخ گلویم بمانی، حتی اگر قرار باشد برای نفس کشیدنم تهدید باشی.
این چند روز که وقت نکردیم زیاد صحبت کنیم و بیشتر وقت داشتم که به خودمان فکر کنم، قلبم با تصور کردنمان میتپید.گاهی هم فشرده میشد و عزیزم، میبینی چقدر ندیدنت سخت شده؟ مثل این است دارم دانههای آخر ساعت شنیای که برعکس کرده بودیم را میبینم که میافتند. فقط چند دانهی دیگر باقیمانده.
وقتی زیاد حرف نمیزنیم، یا نمیدانم که باید از چه چیزی حرف بزنم، یادم نمیرود که ما و دوست داشتنمان با سکوت فراموش نمیشویم. تو که این را فراموش نمیکنی، نه؟
احساس میکنم آنقدر در اجتماع بودهام که ذوق نوشتن را از دست دادهام و کلماتم دیگر قرار نیست تو را لمس کنند. کاش خودم به جای آنها تو را لمس کنم.
"بغلم کن" را گوش میدهم و خیلی دوست دارمش. آنقدر که دلم میخواهد بنویسمش و وانمود کنم خودم نوشتمش. در واقع شدیداً آرزو میکنم کاش خودم نوشته و یا حداقل خوانده بودمش.
"مرگ پشت سرمان بود، نمیدانستیم. بوسهی آخرمان بود، نمیدانستیم. زخم سهم تنمان بود، نمیترسیدیم. زندگی دشمنمان بود، نمیترسیدیم." زیبا نیست؟ وقتی گفت بوسهی آخرمان بود و نمیدانستیم گریهام گرفت. به نظرت ترسناک نیست که ندانیم یک بوسه، یک دیدار و یا یک آغوش، آخرین چیزیست که از یکدیگر خواهیم داشت؟ من دلم میخواهد که بدانم. چون که میدانم، در این دنیا، چیزی جز مرگ جدایمان نخواهد کرد_حتی اگر بقیه بخندند یا مسخرهمان کنند، من این را احساس میکنم_و دلم میخواهد بدانم؛ میخواهم بدانم که این خداحافظیست.
"نگران بودی اندوه تو خاکم بکند. نگران بودی سیگار، هلاکم بکند. نگران بودی این فرصت کم را بکشم؛ نگران بودی یک روز، خودم را بکشم." و با این یادم میآید که فکر میکردم دوست داشتن کسی یا دوست داشته شدن توسط کسی میتوانند دلایل کافی و مناسبی برای زنده ماندن نباشند، اما آن "کسی" که بود و هست، چرا. چند شب پیش، قبل از این که آرزوی مردن بکنم، تو را تصور کردم که میدانی من دیگر زنده نیستم. راستش نتوانستم درست تصورش بکنم، ولی حتی با همین تصور ناقص هم این را احساس میکردم که تو خیلی تنها ماندهای. فکر میکنم که فکر کردم شاید بدون من خیلی "پوچ" و "تهی" باشی. کلمهی بهتری برای تصورم پیدا نمیکنم. و بعد از این، دیگر آرزویش نکردم. نمیخواستم، و نمیخواهم، تو را تنها و تهی رها کنم. دیگر برایم مهم نبود، و نیست، که چقدر گاهی همهچیز زشت یا سخت است؛ میخواستم، و میخواهم، از این همه زشتی و سختی به بغلت پناه بیاورم. میخواهم مثل خودت، از زبانش، به تو بگویم: «آه بدرود گل یخزدهی بیکس من؛ آه بدرود دلآزردهی دلواپس من. بغلم کن، غمِ در زخم شناورشدهام؛ بغلم کن گلِ بیطاقتِ پرپرشدهام. بغلم کن که جهان، کوچک و غمگین نشود. بغلم کن که خدا دورتر از این نشود." و بغلم کن و بگذار به تو پناه بیاورم. میخواهم با تو زنده بمانم، و با تو بمیرم، و با تو وجود داشته باشم.