
عزیز دورم، سلام.
طی هفتْ هشت ماه گذشته با شما آشناتر شدهام و راستش نمیدانم چرا و چطور.(شاید هم میدانم.) به نظر میآید تقریبا هر روز در ارتباط بودن با شما یکی از دلایلی است که باعث شده احساس کنم الان شما را بیشتر میشناسم.
وقتی به تازگی آشنا شده بودیم شما خلاقترین آدمی بودید که میشناختم. نوشتههای شما، ذهن شما، لحن شما، همهی آن کسی که بودید و هرچیزی که میدانستید باعث میشدند شگفتزده بشوم. شما هنوز هم خلاقترین و خوشسخنترین انسان و نویسندهای هستید که میشناسم. هنوز هم شگفتزدهام میکنید. هنوز هم متواضعانه رفتار میکنید و هنوز هم به من و حرفهای بیسروتهام گوش میکنید. فکر نمیکنم قادر باشم از شگفتزده شدن توسط شما دست بکشم، در واقع شما از شگفتزده کردن من دست نخواهید کشید.
جوری که رفتار میکنید باعث میشود گاهی فکر کنم بندهی برگزیدهی خدا هستید. احتمالا میخندید و میگویید که اینطور نیست و این را هم میدانید که من به مخالفت شما اهمیت نمیدهم. نمیتوانید تصور کنید چقدر بهتر از چیزی که فکر میکنید هستید. من کوتاه میآیم و میگویم شما را کمی بهتر از چیزی که هستید میبینم، ولی باز هم مصرانه اصرار دارم که شما خودتان را منصفانه نگاه نمیکنید. من آدم خاصی نیستم، اما رفتار شما رفتار مقبولیست که من تاییدش میکنم، شما آدم مقبولی هستید که تاییدتان میکنم. شما با آدمها فارغ از احساسی که به آنها دارید آنطور که باید رفتار میکنید و این را دوست دارم. به من میگویید ملاحظه میکنم، ولی احتمالا خودتان را در حال ملاحظه کردن ندیدهاید.
من تنها کسی نیستم که تحت تاثیر جادوی شما قرار گرفتهام و میگیرم و خواهم گرفت.
با تمام احترامی که برای شما و شناختی که از خودتان دارید قائلم، میخواهم به خودم اجازه بدهم جوری که برای من هستید شما را بشناسم. حتی شما هم ممکن است در مورد خودتان اشتباه کنید، نه؟
-عاشق و معشوق شما.